Category Archives: Muziek

But I should be enjoying this!

Taylor Swift shows us love in the 21st century. On point. I’d add that Taylor also embodies a sense of self-delusion observed among many millenial women.

“go on too many dates, but I can’t make them stay
At least that’s what people say, that’s what people say
I shake it off, I shake it off.”

Women are expected to enjoy independence and freedom which is what Taylor tries to portray, but it is plain as daylight that she worries about all these sexy men pumping and dumping her, and that she similarly worries about what people will say of it.

Beyonce shows similar self-delusion in the intro of Hold Up, where she talks for 90 seconds about levitation, the devil, the bible, finding her soul and whatnot before finally coming to the only point she really cares about: ‘is he cheating on me?’ The rest of the video she supposedly hands out Woman’s Righteous Fury, but really she is just acting like a messed-up child.

The song itself is good. The dress is horrible.

Fabius Maximus website

Summary: We spend too much time seeing the world as abstractions. As polls, statistics, satellite photos, arrows on maps — dry and lifeless data. Here we also show culture in motion by our popular art. It gives us a living mirror to see who we are in real time. Today Taylor Swift explains how women deal with men in the new world of the 21st century. She speaks to her peers, which has made her one of the top singers of her generation. This is another in a series exploring this new world.

Taylor Swift

“Cause darling I’m a nightmare dressed like a daydream.” {From “Blank Space”.}

Contents

  1. Beta males: use ’em and dump ’em.
  2. Alpha males: bad but fun.
  3. The game is fun but doesn’t work.
  4. For More Information.

(1)  Beta males: use ’em and dump ’em

Taylor Swift gives us a brutally honest account of beta male’s role in the…

View original post 1,222 more words

Advertisements

Music as Territorial Marking

I lived next to a sales unit for a while. Not sure if ‘sales unit’ is a salt of the earth term. It refers to a small company of street salesmen, the type of company that has become quite popular in Dutch cities. Employees usually sell subscriptions for feelgood NGOs or newspapers. They do most of their work on busy shopping streets which means that by day the sales unit is quiet. Afterwork times however is a different story. Since oratory is the greatest value of our time there is no shortage of youngsters wanting to practice their charisma by selling stuff to strangers. You might tell them they are selling crap wrapped in bullshit, they will tell you it is part of their personal growth. Besides, it pays well if you have got the skills.

I did not mind these people hanging out next to my house, smoking on the streets. I lived too close to the city centre to expect total silence. Their afterwork music did get to me though. Mostly because of the bass.

Modern music is not very different from classical music. There’s more different sounds nowadays but the bolts and nuts are the same. Music is rhythm and people like rhythm. The bass is different though. Modern music greatly ups the bass. Where classical music supposedly makes you enjoy the achievements of civilisation, modern music is designed to make you forget everything that has to do with civilisation. The bass drowns your ears, which is not a design flaw but rather an expected evolution.

We are territorial creatures and we like to signal ownership of the territory we occupy. Ownership is however increasingly uncool – ‘in the future we will all be leashing’ as a friend recently explained to me. Territorial music fills this gap by giving us a sense of ownership. The DJ serves as a spiritual alpha to share with us his musical territory.

In the Matrix Zion party there is of course a very strong sense of tribal ownership: the people are dancing the night before the war starts and they all might die. It’s quite dramatic. In the real-life versions of these rave parties people experience similar tribal feelings but their feelings are generally meaningless, since real tribes are illegal. Tribal music belongs to outlaws such as these guys:

Anyway, a lot of people hate on modern music but I for one enjoy the *diversity* by which I mean the wide selection of cool music. Here’s some nice bass-heavy territorium markers.

Alfa zegt sorry?

Ik moet iets opbiechten… Er is een jongen voor wie ik een zekere mancrush koester… Die jongen is Justin Bieber. Ik ben een Belieber, hoewel dat wat mij betreft net zo creepy klinkt als een Brony.

Niet dat ik ook maar enig idee heb wie de echte Justin Bieber is. Zoals mijn andere mancrush John Mayer zei: ‘by now it takes approximately 1 hour to convince people they know absolutely nothing of who I am’. Ik weet niks van Justin behalve dan de flarden van zijn imago die ik oppik via de media. Wel is het zo dat ik z’n vibe waardeer en dat hij beLACHelijk goede beatmakers heeft. Der Bieber heeft een paar hele goede nummers. Ik gooi z’n hits zo in m’n speellijst.

Plus, ik ben professionele lyrics-analist en een aantal van z’n lyrics zijn interessant, of hij ze nou wel of niet zelf heeft geschreven. ‘Sorry’ bijvoorbeeld.

You gotta go and get angry at all of my honesty
You know I try but I don’t do too well with apologies
I hope I don’t run out of time, can someone call a referee?
Cause I just need one more shot at forgiveness
I know you know that I made those mistakes maybe once or twice
By once or twice I mean maybe a couple of hundred times
So let me, oh let me redeem, oh redeem myself tonight
Cause I just need one more shot at second chances

Is it too late now to say sorry?
Cause I’m missing more than just your body
Is it too late now to say sorry?
Yeah I know that I let you down
Is it too late to say that I’m sorry now?

Voor degenen die nog niet bekend waren met Heartiste: dit is de alfa manier om sorry te zeggen. Wie goed leest merkt dat Bieber helemaal niet sorry zegt. Integendeel. Hij zegt meer iets in de trant van: sorry?

Justin heeft in het nummer een denkbeeldig gesprek met de luisteraar en zegt ‘sorry’. Waarvoor wordt nooit hardop uitgesproken maar de hint is duidelijk:

‘Schatje ik ben vreemd gegaan en het spijt me!’
– ‘Oh Justin godverdomme!’
‘Ey schatje rustug waarom wordt je boos op mijn eerlijkheid?’
– ‘Hoe vaak ben je vreemdgegaan??’
‘Ja één keer met je zus. Oh nee eigenlijk twee keer, maar dat was iemand die je niet kent. Oh nee eigenlijk honderd keer ik heb je hele vriendenkring geknald!’
– ‘…’
‘Schatje kijk hoe ik sorry & body met elkaar rijm!’
– ‘Ok ik vergeef je.’

Voila, de alfa zegt sorry. Iedereen blij, de gordijnen sluiten. Nu hoop ik wel dat mensen de plottwist van dit nummer hebben meegekregen: dit nummer gaat niet over liefde, het gaat over harem management.

PS: De eerlijke versie van dit nummer:

Vuistregel voor hedendaagse muzieklyrics

Moderne muziek in een notendop: goede diversiteit aan beats, verschrikkelijke lyrics.

Vuistregel voor hedendaagse muzieklyrics:

  • Vervang ‘love’ met ‘sex’.
  • Vervang ‘my heart’ met ‘my penis’ of ‘my vagina’

(perfect voorbeeld: lekker nummer, jammer dat de lyrics rationalisaties van een slet zijn)

Ik Meen Het

Holy shit wat een bazennummer. Kijk eerst de clip af en lees dan verder.

Klaar? Ok.

Met de dood van het Westers intellectuele denkgoed zien we tegelijkertijd een dood in de kwaliteit van hedendaagse artiesten. Een kunstenaar is immers afhankelijk van de spirituele elite voor inspiratie. Ik heb hier al eerder over geschreven en blijkbaar zit ik op 1 lijn met Nietzsche:

“Let us, first of all, eliminate the artists: they do not stand nearly independently enough against the world and against the world for their changing valuations to deserve attention in themselves! They have at all times been valets of some morality, philosophy, or religion; quite apart from the fact that they have unfortunately often been all-too-pliable courtiers of their own followers and patrons, and cunning flatterers of ancient or newly arrived powers. They always need at the very least protection, a prop, an established authority: artist never stand apart; standing alone is contrary to their deepest instincts.”
– Nietzsche in Genealogy of Morals

Als ik Nietzsche lees hoor ik automatisch bombastische muziek a la Ride of the Valkyries in m’n hoofd. Maar ik dwaal af.

Het is erg fijn als artiesten hier -deels- onderuit komen. “I mean it” van G-Eazy is zo’n voorbeeld; zowel de muziek, de lyrics als de clip vind ik fantastisch. Tijd om klassikaal een gedicht te bespreken dit geslaagde stukje kunst te analyseren. Eerst de muziek, dan de clip.

First things first: dit nummer is alfa als fuck. De beat is op zichzelf al dominant en samen met de lyrics is het een grand slam van alfa coolheid.

(Biggest monkey van Chef Special heeft datzelfde effect:)

G-eazy is volgens z’n tekst niet mee te fucken; als hij zegt dat hij iets gaat doen dan DOET hij het ook. Geld, macht, je vriendin, het maakt hem geen fuck uit. In zijn stem hoor je de convictie van een man die congruent is; G-Eazy is geen Vanilla Ice. G-Eazy begrijpt het spel.

Je leest dit begrip ook terug in de nuance van z’n verses:
She calls me, I screen it, I’m only fuckin’ if it’s convenient
You lie on pussy, that’s weak shit, we pass pussy ’round, that’s G shit

Natural Game confirmed.

Natuurlijke alfa heeft een aantrekkingskracht op mensen. Nu, omdat iets alfa is betekent nog niet dat het goede kunst is. Dit is het probleem met veel artiesten en vooral rappers: ja, je neukt veel bitches, je stackt die doekoe en alle mannen zijn jaloers op je. What else?

G-Eazy doet net zo hard mee aan deze stoerdoenerij. Andere rappers zijn fakers? Check. Haters be hating? Check. Hij neukt je vriendin en er is niks dat je daar aan kan doen? Check.

De magie van dit nummer is gelukkig dat hij aan het stoerdoen is met een knipoog. “If I ever said I’m never scared I mean it” – dat is alleen waar als je een sociopaat bent. Je wilt geen sociopaat zijn. G-eazy overdrijft. Het is een subtiele intonatie dat je het allemaal niet zo serieus moet nemen.

Deze dubbele bodem wordt helemaal duidelijk als we naar de clip gaan kijken, wat een kunstwerk op zich is. Maar dat is weer voor een volgende post.

Mooi

Lyrics

Alright, come close
Let me show you everything I know
The jungle slang
Spinning ’round my head and I stare
While my naked fool
Fresh out of an icky gooey womb
A woozy youth
Dopes upon her silky smooth perfume
Right, my little pooh bear, wanna take a chance?
Wanna sip this smooth air, kick it in the sand
I’d say I told you so but you just gonna cry
You just wanna know those peanut butter vibesMy, my simple sir, this ain’t gonna work
Mind my wicked words and tipsy topsy slurs
I can’t take this place,no I can’t take this place
I just wanna go where I can get some space

Truth be told
I’ve been here, I’ve done this all before
I take your gloom
I curl it up and puff it into plumes

Right, my little pooh bear, wanna take a chance?
Wanna sip this smooth air, kick it in the sand
I’d say I told you so but you just gonna cry
You just wanna know those peanut butter vibes

My, my simple sir, this ain’t gonna work
Mind my wicked words and tipsy topsy slurs
I can’t take this place,no I can’t take this place
I just wanna go where I can get some space

Hold my hand and float back to the summer time
Tangled in the willows now our tongues are tied
How can I believe you, how can I be nice
Tripping around the tree stumps in your summer smile

Right, my little pooh bear, wanna take a chance?
Wanna sip this smooth air, kick it in the sand
I’d say I told you so but you just gonna cry
You just wanna know those peanut butter vibes

My my simple sir, this ain’t gonna work
Mind my wicked words and tipsy topsy slurs
I can’t take this place,no I can’t take this place
I just wanna go where I can get some space

De redding komt niet van artiesten

RATm

Ik was vroeger groot fan van Rage Against the Machine. Harde drums, Tom Morello shreddend op z’n gitaar en Zack de La Rocha schreeuwend in de mic: “FUCK YOU I WON”T DO WHAT YOU TELL ME” Die gasten snáppen het, dacht ik terwijl ik met oordoppen in headbangend naar school fietste.

Vroeger dacht ik dat artiesten via hun kunst de limitaties van de normale dialoog ontstegen. Muziek in het bijzonder had iets magisch dat boven de sleur van het ‘alledaagse’ stond. Als logisch gevolg kreeg de boodschap van die muziek ook iets magisch: Kurt Cobain snapte mijn teenage angst. Tool snapte het existentiële vacuüm in mijn ziel. RATM snapte de leugens van het systeem.

Vandaag de dag ben ik sceptischer. Sterker nog, ik ben m’n vertrouwen kwijt in de waarheid van de artiest. De artiest is de zoveelste persoon die van z’n sokkel is gevallen. Waarom?

Een artiest en zijn kunst bestaat niet in een vacuüm. Integendeel: een succesvolle artiest leeft bij gratie van z’n publiek. Dat wil niet zeggen dat je niet als van Gogh door het leven kan gaan als onbegrepen genie, maar als levende artiest is dit irrelevant. De succesvolle artiest heeft een publiek en JIJ bent dat publiek. Zijn boodschap is voor JOU bedoeld – als je het ontvangt dan is het voor jou. Je kan niet om deze connectie heen stappen; de artiest maakt zijn werk voor zijn publiek zoals het publiek het werk van de artiest consumeert.

Het succes en daarmee de reikwijdte van de artiest is dus onlosmakelijk verbonden met diens publiek. Wat bedoel ik daarmee? Laten we RATM als voorbeeld nemen. RATM maakt muziek met een diepere boodschap – ze verspreiden een ideologie. Fans van RATM identificeren zich met deze boodschap; ze houden van RATM omdat deze verwoorden wat zijzelf denken. Tussen alle commerciële bullshit is er in ieder geval nog RATM, denkt de fan. Zij zijn echt.

Nu komt hier de mindfuck. De reden dat de fan van RATM houdt is niet vanwege hun echtheid. Of RATM wel of niet de waarheid spreekt maakt bijzonder weinig uit voor hun publiek. Veel belangrijker is de emotionele identificatie die hun muziek biedt. Als jij een woede tegen autoriteit herbergt vormt RATM de ideale muziek om dat deel van je identiteit te uiten. Het ‘magische’ in hun muziek zit ’em niet in de puurheid van hun boodschap; het zit ’em in de opgekropte emotionele energie van de luisteraar!

En zo gaat het met alle artiesten. Justin Bieber vormt emotionele identificatie voor tienermeisjes die hun verliefdheid kwijt willen. Ben Howard doet hetzelfde voor iets oudere vrouwen en ook voor mannen die zich identificeren met een ‘diepere’ kant van zichzelf. Snoop Dogg is emotionele identificatie voor mannen die Gangsta willen zijn. Eminem is emotionele identificatie voor boze witte mannen die Gangsta willen zijn. Etcetera etcetera etcetera.

Artiesten zijn het product van hun tijd. Het gedachtegoed van onze tijd stinkt, ergo het gedachtegoed van onze artiesten stinkt. Geen duidelijker voorbeeld dan briljant entertainer / mislukte denker Russell Brand.

Een artiest is een entertainer, niks meer niks minder. Schoenmaker blijf bij je leest.