Category Archives: Masculiniteit

The first rule of patriarchy

The internet is a collective consciousness like the printing press but more powerful. The internet has no restrictions or has hitherto always found ways around restrictions. This has allowed men interested in truth to huddle together and describe parts of elephants to one another. One such elephant is the observation that a society in tune with natural law is patriarchal. Man is made to wield responsibility, woman is made to test man’s responsibility.

The first rule about fight club is that you don’t talk about fight club. Observing the dynamic changes it. The patriarchal dynamic works because it works and that is the end of story. So the first rule of patriarchy is you don’t talk about patriarchy.

Jim is the first blogger I read explicitly breaking the rule and talking patriarchy. His assessment of the situation seems as follows: patriarchy was the default modus operandi of white men until our priests deemed it evil. Power naturally lies with patriarchs so it has taken many years of subversion and educational propaganda to disrupt functionality all the way down to the most basic patriarchal networks: within and between families. It seems that modernity has accomplished exactly this; men are now scared of women and a scared man dare not lead. Hence the common complaint that no one is in charge.

Crucial in the modern undermining of the patriarchy is the submission of males and females to a greater patriarchal power. I am not sure what to call this power — it is the state, the leviathan, the Zeitgeist, the cathedral. It is what helps males rationalise away their retreat and what helps females rationalise away their childless careers. It is a fetishisation of patriarchy into a non-existent super patriarch. It is the belief that we are watched over by unseen masters that act in our best interest. It is the conviction that we must not shake the boat because it might disturb the flow of the fleet which is dutifully watched over by our admiral overlords.

But this fleet has no admiral. The so-called super patriarch of our age is by and large a poisonous mix of bureaucrats and career politicians whose main interest is neutering threats to the status quo, the main threat being patriarchy. Thus the undermining of patriarchy by any means necessary, including the promotion of divorce and sexual deviance, making big families too expensive, ostracising patriarchal behaviour, brainwashing through education and making men guilty until proven innocent and women innocent until proven guilty. Whatever works.

The survival of our particular species stands and falls with the reinstatement of patriarchy. The first rule of fight club might be that you don’t talk about fight club but somehow everybody still knows this rule. Can the same be said about patriarchy?

Dragonball Z is Nietzsche voor de massa

threads_of_fate_ch_3__goku_x_reader_x_vegeta__by_purebloodprincess09-d8r7tcs

Zoals elke gezonde testosteron-gevulde tiener zat ik vroeger met grote ogen de avonturen van Goku en co te kijken. Holy shit dat was gaaf. Ik heb meerdere malen zelf geprobeerd de Kamehameha te doen. Geen succes. Een vriend heeft het ook een keer geprobeerd met petroleum. Dit was een groot succes, tenzij je het in de fik steken van zijn rechtermouw als geen succes beschouwd.

Als je terugkijkt op de bijna 300 DBZ afleveringen en nadenkt over het plot dan krab je jezelf onvermijdelijk achter de oren. Elke ark volgde dezelfde lijn:

  • Goku is vrolijk met z’n familie en z’n zeurende vrouw
  • Een alien komt zijn geluk verstoren en slaat Goku in elkaar
  • Goku gaat trainen
  • Goku (en anderen) vecht(en) met de alien
  • Anderen verliezen maar Goku vecht door met de alien
  • Goku praat met de alien over vechten. De alien lacht op arrogante wijze.
  • Ze praten en vechten wat meer
  • Goku heeft een doorbraak die z’n haar van kleur doet veranderen
  • Goku laadt z’n aanval op
  • Goku verslaat alien
  • Herhaal.

Echt, GTST heeft nog een betere plotlijn. Toch heb ik de hele serie verslonden en heb ik zelfs Dragonball GT semi-serieus gekeken. Hoezo dat? Ik zou kunnen zeggen dat de serie gewoon gaaf is en dat elke jongen wel energieballen uit zijn handen wil schieten of wilt kunnen vliegen. Maar ik denk dat er een volledigere manier is om de Sayan-liefde van DBZ-fanboys te verklaren. Namelijk: Dragonball Z is een hapbare vorm van Nietzsche’s übermensch filosofie.

Nietzsche vond dat God dood was en dat de mensheid een doel moest vinden dat los stond van God. Nietzsche’s stokpaardje hierin was de übermensch: de mens die zijn eigen zwakheden oversteeg, die elke dag streefde naar superioriteit en uit deze superioriteit zijn levensvreugde haalde. Van alle mensen komen Duitsers, dat hardwerkende volk, het dichtst bij deze Nietzscheaanse superioriteit, wat verklaart waarom Mülisch zo wanstaltig een connectie tussen Hitler en Nietzsche probeerde te leggen.

Probleem is dat Nietzsche’s boeken, hoewel bijzonder, absoluut geen massaproduct zijn. Je gaat Nietzsche niet voor je lol tijdens de zomervakantie op de camping lezen. Hij is een Brahmin en ondanks z’n bombastische taalgebruik ontkomt hij niet aan z’n Brahmin-stijl. Mensen willen geen ingewikkelde Brahmin gedachten horen. Ze willen een verhaal.

Dragonball Z is dat verhaal. Om Brahmin-filosofie naar massa-consumptie te vertalen is het essentieel om een goede kunstenaar te hebben. De bijbel had Michelangelo en Da Vinci. De progressieven hebben Banksy en Beyonce. Nietzsche heeft Wagner en DBZ. De makkelijkste manier om dat uit te leggen is om onderstaande clips tegelijk aan te zetten: combineer het geluid van Wagner met het beeld van transformerende Goku en je ziet wat ik bedoel.

Ik heb geen idee of de bedenker van DBZ, Akira Toriyama, überhaupt van Nietzsche heeft gehoord. Het maakt niet uit. De paralellen zijn te sterk: Goku voldoet letter voor letter aan Nietzsche’s eisen voor de übermensch. Hij traint hard, vecht hard, komt op voor datgene waar hij in gelooft en hij overstijgt constant de verwachtingen van iedereen om hem heen. Hij heeft het nooit over religie of God – het gevecht is genoeg voor hem. Het is een perfecte representatie van alles wat Nietzsche schreef.

Enige minpunt: van DBZ weten we dat het een cartoon is, een verhaal. Goku bestaat niet en de übermensch evenmin. Nietzsche heeft dat relativeringsvermogen zelf nooit bezeten. Ergo: Nietzsche, de profeet die God net niet kon vermoorden.

Jongetjes & Mannen

jongetjes

Na gesprekken met vrienden plus reflectie over de vorige blogpost ben ik er eindelijk uit wat voor blog AlfaNL gaat zijn. We gaan een probleem adresseren en oplossen.

Weet je wat dat probleem is?

Er zijn bijzonder weinig mannen meer.

De meerderheid van onze samenleving bestaat uit jongetjes in een volwassen lichaam, of op z’n best volwassenen die tussen jongen en man in zitten. Ik kan de echte mannen die ik ken op 1 hand tellen. Letterlijk – van ALLE mannen die ik persoonlijk ken kan er 3 opnoemen die mijn oprechte respect hebben afgedwongen. 3.

Ik ben het zat om als enige inspiratie James Bond films te moeten kijken of boeken van Jan Cremer te lezen.

Ik ga een man zijn. Dat is mijn pad. Ik ben al een goed eind op weg, maar ik blijf hier hard aan werken. En via deze blog doe ik hier bericht over, reflecteer ik en geef ik tips voor mannen die net als mij dat pad willen bewandelen – en hoop ik vice versa dat jullie die ook met mij delen.

Een algemeen (op geen manier compleet) overzicht van de onderwerpen die AlfaNL zal behandelen op je pad naar een man zijn:
– Emotionele mastery
– Hard & effectief werken
– Wereldkennis; relevante politiek, economie & geschiedenis
– Vrouwen (game & sociale dynamiek)
– Familie
– Vrienden
– Business & financiën
– Kritisch denken

Respect als man krijg je niet zo maar. Respect dwing je af.

Rollo on a roll

“One of the most common disconnects men encounter with the Red Pill for the first time is equating the term Alpha with its usage in describing the mating habits of Lions, Wolves or Silver Back Gorillas. It’s easy to ridicule or simply dismiss a valid, but uncomfortable, Red Pill truth when you’re simplistically comfortable in defining ‘Alpha Male’  in literal etymological terms.

This is the first resistance blue pill men claim they have with the Red Pill. They have no problem understanding and using abstractions for blue pill concepts they themselves are ego-invested in, but challenge that belief-paradigm with uncomfortable red pill truths and their first resort is to obstinately define Alpha (as well as Hypergamy) in as narrow, binary and literal a sense as they can muster.”

– Rollo Tomassi, Alpha tells (nadruk van mij)

Wederom slaat Rollo Tomassi de spijker op de kop.

Nog wat mooie quotes uit z’n post:

“women, on a limbic level, expect men to be Men.”

“80%+ of modern men have been conditioned (or otherwise) to exemplify and promote a feminine-primary, supportive Beta role for themselves and as many other men they can convince to identify more with the feminine.

The Beta mindset isn’t so much one of adopting a feminine mindset as it is a deference to, and the support of, a feminine-primary worldview.”

“The sexual alphaness of a male towards a female is exhibited by her wanting to please him, and the sexual betaness of a male is exhibited by him needing to please her.”

“There’s a look, an attitude and a presence women will give to Men for whom they have a natural deference to.”

Lees vooral die laatste 2 quotes goed na. Ze geven de belangrijkste reden waarom een objectief gesprek aangaan met de meeste mannen over alfa & beta zo moeilijk is: ze hebben zelf nog nooit het geluk ervaren van de submissieve, meisjesachtige houding van een vrouw die je wilt bevredigen. Dan is het ook moeilijk je dat voor te stellen. Logisch – persoonlijke ervaring gaat altijd boven abstracte praat.

Maar dezelfde vrouwen die zij ervaren als rationeel & koel? Zij zijn lief, aanhankelijk en nat tussen de benen in het gezelschap van alfas.

Such is life.

Over Verslaving

verslaving

Eerder heb ik het over de som van een man gehad. Deze som is verraderlijk simpel: een man = zijn persoonlijke actie – zijn verslavingen. Tijd om wat dieper in te gaan op het verslavingsdeel van deze som.

Een verslaving kan in heel veel vormen komen, maar is in de kern een afhankelijkheid van iets. Dat ‘iets’ kan een drug zijn, een persoon, een activiteit, noem maar op. De verslaafde heeft vanuit zijn oogpunt altijd een complexe relatie met zijn verslaving, voor de simpele reden dat hij er anders niet verslaafd aan zou zijn. De verslaving neemt iets van hem, maar geeft ook iets aan hem. Neem roken; een roker zal je zeggen dat ja, zowel zijn lichamelijke gezondheid als de gezondheid van z’n portemonnee lijden onder het roken, maar tegelijkertijd geeft roken hem een moment van ontspanning.

Van buitenaf zien we alleen de gedragsmatige gevolgen, niet de daarbijbehorende gevoelens – daarom is het altijd makkelijker om iemand anders op zijn verslavingen te wijzen dan te kijken naar je eigen slechte gewoontes. Vanwege deze wijdverspreide hypocrisie is het moeilijk voor een verslaafde om hulp te accepteren van anderen. Iets met het land van de blinden.

Maar goed, tot zover mijn sympathie voor de verslaafde. Tijd voor een gedachte-experiment.

Stel je een paarse 3-ogige alien voor die naar planeet Aarde komt om onze verslavingen te observeren. Hij kijkt rond en ziet dat praktisch alle mensen wel hun verslavingen hebben; aan nicotine, aan alcohol, aan vetten, aan sex, aan smartphones, aan tv, aan porno, aan suikers, aan koffie, aan facebook, aan coke… Bij ondervraging kunnen alle mensen redenen opnoemen waarom ze zichzelf verwennen met deze pleziertjes. Allemaal zeggen ze het onder controle te hebben, allemaal zeggen ze dat het geen belemmering vormt in hun leven of een variatie daarop (bij de buurman daarentegen…!) .

Wat zou onze paarse vriend concluderen?

1. Mensen zijn onbetrouwbare bronnen als het gaat over hun eigen verslavingen
2. Er gaat een universele verlangen onder verslavingen schul die heel menselijk is

Dat mensen onbetrouwbaar zijn is voor trouwe lezers geen verrassing . We hebben de magische mogelijkheid om alles recht te rationaliseren. Als Hitler de 2e wereldoorlog had gewonnen hadden we hoogstwaarschijnlijk naar de holocaust gekeken als een onfortuinlijke fout uit de oorlogsperiode, zoals we ook Che Guevara’s massa-executies vergeten. Daarbij vergeleken is je eigen verslaving wegrationaliseren een eitje.

Het tweede punt is een interessante. Wat is dit universeel verlangen? We zien allemaal universele patronen van verslavingen, maar deze patronen benoemen is een heel stuk moeilijker. Een biologisch antwoord is een optie – je hersenen zijn verslaafd aan bepaalde neurotransmitters:

serotonin-and-dopamine

Maar dat is geen antwoord waar ik iets praktisch mee kan. Het blijft niet plakken, ik vind het niet bevredigend. Dus hier mijn take.

Ik geloof het volgende: wat dat alle verslavingen delen is dat ze niet in lijn zijn met onze ware zelf. We nemen deel aan onze verslavingen en op oppervlakkig niveau identificeren we onszelf misschien met onze verslaving (bijv jezelf als stoner zien), maar diep van binnen voelen we dat de verslaving niet ‘ons’ is. Verslaving is een ontsnapping van het Nu, van het echte leven, van je ware zelf. Verslaving is een poging om je mindstate te veranderen die voortkomt uit onvrede met je normale mindstate. Daardoor voel je je even goed. Maar omdat je aan het einde van de dag altijd weer terug zal keren naar je normale mindstate zal de fix tijdelijk zijn, wil je meer en zo zet de verslaving langzaam zijn klauwen in je hoofd.

Goed, practice what you preach. Ik heb dit jaar de meeste van mijn verslavingen overwonnen. Fijn. Maar ik heb nog één verslaving die telkens z’n lelijke kop blijft roeren – een verslaving die zo hardnekkig is dat ik de tijd sinds ik er niet mee bezig ben in uren uitdruk in plaats van dagen (ik ben nu 39 uren clean). Deze post is echter al lang zat, dus je houdt dit nog te goed van me.