Category Archives: kunst

Vuistregel voor hedendaagse muzieklyrics

Moderne muziek in een notendop: goede diversiteit aan beats, verschrikkelijke lyrics.

Vuistregel voor hedendaagse muzieklyrics:

  • Vervang ‘love’ met ‘sex’.
  • Vervang ‘my heart’ met ‘my penis’ of ‘my vagina’

(perfect voorbeeld: lekker nummer, jammer dat de lyrics rationalisaties van een slet zijn)

Advertisements

Ik Meen Het

Holy shit wat een bazennummer. Kijk eerst de clip af en lees dan verder.

Klaar? Ok.

Met de dood van het Westers intellectuele denkgoed zien we tegelijkertijd een dood in de kwaliteit van hedendaagse artiesten. Een kunstenaar is immers afhankelijk van de spirituele elite voor inspiratie. Ik heb hier al eerder over geschreven en blijkbaar zit ik op 1 lijn met Nietzsche:

“Let us, first of all, eliminate the artists: they do not stand nearly independently enough against the world and against the world for their changing valuations to deserve attention in themselves! They have at all times been valets of some morality, philosophy, or religion; quite apart from the fact that they have unfortunately often been all-too-pliable courtiers of their own followers and patrons, and cunning flatterers of ancient or newly arrived powers. They always need at the very least protection, a prop, an established authority: artist never stand apart; standing alone is contrary to their deepest instincts.”
– Nietzsche in Genealogy of Morals

Als ik Nietzsche lees hoor ik automatisch bombastische muziek a la Ride of the Valkyries in m’n hoofd. Maar ik dwaal af.

Het is erg fijn als artiesten hier -deels- onderuit komen. “I mean it” van G-Eazy is zo’n voorbeeld; zowel de muziek, de lyrics als de clip vind ik fantastisch. Tijd om klassikaal een gedicht te bespreken dit geslaagde stukje kunst te analyseren. Eerst de muziek, dan de clip.

First things first: dit nummer is alfa als fuck. De beat is op zichzelf al dominant en samen met de lyrics is het een grand slam van alfa coolheid.

(Biggest monkey van Chef Special heeft datzelfde effect:)

G-eazy is volgens z’n tekst niet mee te fucken; als hij zegt dat hij iets gaat doen dan DOET hij het ook. Geld, macht, je vriendin, het maakt hem geen fuck uit. In zijn stem hoor je de convictie van een man die congruent is; G-Eazy is geen Vanilla Ice. G-Eazy begrijpt het spel.

Je leest dit begrip ook terug in de nuance van z’n verses:
She calls me, I screen it, I’m only fuckin’ if it’s convenient
You lie on pussy, that’s weak shit, we pass pussy ’round, that’s G shit

Natural Game confirmed.

Natuurlijke alfa heeft een aantrekkingskracht op mensen. Nu, omdat iets alfa is betekent nog niet dat het goede kunst is. Dit is het probleem met veel artiesten en vooral rappers: ja, je neukt veel bitches, je stackt die doekoe en alle mannen zijn jaloers op je. What else?

G-Eazy doet net zo hard mee aan deze stoerdoenerij. Andere rappers zijn fakers? Check. Haters be hating? Check. Hij neukt je vriendin en er is niks dat je daar aan kan doen? Check.

De magie van dit nummer is gelukkig dat hij aan het stoerdoen is met een knipoog. “If I ever said I’m never scared I mean it” – dat is alleen waar als je een sociopaat bent. Je wilt geen sociopaat zijn. G-eazy overdrijft. Het is een subtiele intonatie dat je het allemaal niet zo serieus moet nemen.

Deze dubbele bodem wordt helemaal duidelijk als we naar de clip gaan kijken, wat een kunstwerk op zich is. Maar dat is weer voor een volgende post.

Mooi

Lyrics

Alright, come close
Let me show you everything I know
The jungle slang
Spinning ’round my head and I stare
While my naked fool
Fresh out of an icky gooey womb
A woozy youth
Dopes upon her silky smooth perfume
Right, my little pooh bear, wanna take a chance?
Wanna sip this smooth air, kick it in the sand
I’d say I told you so but you just gonna cry
You just wanna know those peanut butter vibesMy, my simple sir, this ain’t gonna work
Mind my wicked words and tipsy topsy slurs
I can’t take this place,no I can’t take this place
I just wanna go where I can get some space

Truth be told
I’ve been here, I’ve done this all before
I take your gloom
I curl it up and puff it into plumes

Right, my little pooh bear, wanna take a chance?
Wanna sip this smooth air, kick it in the sand
I’d say I told you so but you just gonna cry
You just wanna know those peanut butter vibes

My, my simple sir, this ain’t gonna work
Mind my wicked words and tipsy topsy slurs
I can’t take this place,no I can’t take this place
I just wanna go where I can get some space

Hold my hand and float back to the summer time
Tangled in the willows now our tongues are tied
How can I believe you, how can I be nice
Tripping around the tree stumps in your summer smile

Right, my little pooh bear, wanna take a chance?
Wanna sip this smooth air, kick it in the sand
I’d say I told you so but you just gonna cry
You just wanna know those peanut butter vibes

My my simple sir, this ain’t gonna work
Mind my wicked words and tipsy topsy slurs
I can’t take this place,no I can’t take this place
I just wanna go where I can get some space

De redding komt niet van artiesten

RATm

Ik was vroeger groot fan van Rage Against the Machine. Harde drums, Tom Morello shreddend op z’n gitaar en Zack de La Rocha schreeuwend in de mic: “FUCK YOU I WON”T DO WHAT YOU TELL ME” Die gasten snáppen het, dacht ik terwijl ik met oordoppen in headbangend naar school fietste.

Vroeger dacht ik dat artiesten via hun kunst de limitaties van de normale dialoog ontstegen. Muziek in het bijzonder had iets magisch dat boven de sleur van het ‘alledaagse’ stond. Als logisch gevolg kreeg de boodschap van die muziek ook iets magisch: Kurt Cobain snapte mijn teenage angst. Tool snapte het existentiële vacuüm in mijn ziel. RATM snapte de leugens van het systeem.

Vandaag de dag ben ik sceptischer. Sterker nog, ik ben m’n vertrouwen kwijt in de waarheid van de artiest. De artiest is de zoveelste persoon die van z’n sokkel is gevallen. Waarom?

Een artiest en zijn kunst bestaat niet in een vacuüm. Integendeel: een succesvolle artiest leeft bij gratie van z’n publiek. Dat wil niet zeggen dat je niet als van Gogh door het leven kan gaan als onbegrepen genie, maar als levende artiest is dit irrelevant. De succesvolle artiest heeft een publiek en JIJ bent dat publiek. Zijn boodschap is voor JOU bedoeld – als je het ontvangt dan is het voor jou. Je kan niet om deze connectie heen stappen; de artiest maakt zijn werk voor zijn publiek zoals het publiek het werk van de artiest consumeert.

Het succes en daarmee de reikwijdte van de artiest is dus onlosmakelijk verbonden met diens publiek. Wat bedoel ik daarmee? Laten we RATM als voorbeeld nemen. RATM maakt muziek met een diepere boodschap – ze verspreiden een ideologie. Fans van RATM identificeren zich met deze boodschap; ze houden van RATM omdat deze verwoorden wat zijzelf denken. Tussen alle commerciële bullshit is er in ieder geval nog RATM, denkt de fan. Zij zijn echt.

Nu komt hier de mindfuck. De reden dat de fan van RATM houdt is niet vanwege hun echtheid. Of RATM wel of niet de waarheid spreekt maakt bijzonder weinig uit voor hun publiek. Veel belangrijker is de emotionele identificatie die hun muziek biedt. Als jij een woede tegen autoriteit herbergt vormt RATM de ideale muziek om dat deel van je identiteit te uiten. Het ‘magische’ in hun muziek zit ’em niet in de puurheid van hun boodschap; het zit ’em in de opgekropte emotionele energie van de luisteraar!

En zo gaat het met alle artiesten. Justin Bieber vormt emotionele identificatie voor tienermeisjes die hun verliefdheid kwijt willen. Ben Howard doet hetzelfde voor iets oudere vrouwen en ook voor mannen die zich identificeren met een ‘diepere’ kant van zichzelf. Snoop Dogg is emotionele identificatie voor mannen die Gangsta willen zijn. Eminem is emotionele identificatie voor boze witte mannen die Gangsta willen zijn. Etcetera etcetera etcetera.

Artiesten zijn het product van hun tijd. Het gedachtegoed van onze tijd stinkt, ergo het gedachtegoed van onze artiesten stinkt. Geen duidelijker voorbeeld dan briljant entertainer / mislukte denker Russell Brand.

Een artiest is een entertainer, niks meer niks minder. Schoenmaker blijf bij je leest.