Category Archives: Dharma

Vaag verhaal

Soms praat ik vaag. Als men vaag praat kan dit op meerdere oorzaken duiden. Bijvoorbeeld als mensen vaag praten omdat ze niks inhoudelijks te zeggen hebben – veel geblaat om weinig wol. Anderen praten vaag omdat ze vaag denken; bij deze mensen is de verbale spaghetti een reflectie van hun innerlijke chaos. Weer anderen praten vaag omdat ze bang zijn helder te spreken. ‘Wat zullen anderen hiervan vinden?’ denken zij. Liever cijferen zij zichzelf weg dan dat ze de kritiek en afkeuring moeten verduren, soms met hele terechte redenen. Nog een andere reden: jezelf expres in codewoorden uitdrukken omdat je niet wilt dat de verkeerde mensen het oppikken. Taal is tribale identificatie – zie het internet. Voor de buitenstaander lijken memes willekeurig maar dat zijn ze niet. Ze zijn voor de in-groep bedoeld waar ze vandaan komen.

De reden voor mijn vaagheid is een mix van bovenstaande redenen. De reden dat ik dit schrijf is omdat enkele mensen die mijn blog lezen aangeven dat ik te vaag ben en of ik wat duidelijker kan schrijven. Dat lijkt me een prima plan. Het probleem is dat ik niet echt weet waar ik moet beginnen.  Het is een cliché om de Matrix als metafoor te gebruiken maar zo voelt het wel. Wat heb ik nou eigenlijk te zeggen? ‘Moderniteit is een skem’, denk ik. We worden opgelicht. Er worden ons tientallen oren aangenaaid waar we bij staan. Dat klinkt nog steeds vaag, ik begrijp het.

Ik denk dat ik een idee heb hoe ik het wil vertellen. Dat idee zit niet in het resterende deel van deze post; deze post zal eindigen met een feitelijk opsomming van enkele ideeën. Beter dan niks toch?

1. Ik heb weinig met moderne politiek. Ik ben een eenvoudig man – politiek gaat om machtsverdeling, meer niet. Al deze prietpraat van politici en media laat me volledig koud. ‘Links’ en ‘rechts’ zijn handige termen om te hanteren maar dan wel met de volgende definitie:
links = chaos
rechts = orde
Ik houd van orde. Ik houd niet van chaos.

2. Het Westen is radicaal links geworden in de afgelopen 200 jaar. De ‘verlichting’ was een leugen waar Franse lapzwansen op feestjes indruk mee maakten. Helaas is de verlichting ondanks het uitgebreide falen van de Franse revolutie als een vuurtje verspreid door Europa en via Harvard door Amerika. Onze ‘rechtse’ partijen zijn gecontroleerde oppositie, meer niet. Het duidelijkst zien we dit in de VS, waar de conservatieve partij met succes wordt neergezet als ‘cuckservatives’, aka de hoorndragers van de democraten. Vandaar het succes van outsider Trump.

3.  Ik geloof niet in democratie. Democratie is chaos. Democratie is een ponzi scheme waar Plato al doorheen prikte maar wat de Fransen ons met succes hebben aangesmeerd. Het Nederlandse stelsel van politieke partijen laat mij koud. De elite in de randstad zullen doen wat ze willen doen.

4. Als ik zou stemmen zou ik op PVV stemmen. Geert Wilders is de man. Ik ken lang niet alle partijpunten van de PVV en waarschijnlijk vind ik het merendeels veels te links voor mijn smaak, maar Geert is tenminste duidelijk over het belangrijkste probleem waar Nederland mee te maken heeft: de immigranteninvasie.

Advertisements

Vaishyas en Brahmins

varnasystem

Ok, iets schrijven….

Het is publiek geheim dat niemand geïnteresseerd is in de angst, luiheid, kommer en kwel achter de artiest. Fresku is niet voor niets sinds Gino Pietermaai over z’n hoogtepunt heen.

Kop op jongen, even serieus…

Een ideale samenleving heeft een zo laag mogelijke tijds-preferentie, wat zoveel betekent als dat de samenleving duurzaam is. Inherent aan een duurzame samenleving is orde zoals die in het Indische caste-systeem. Men kent zijn plek, men weet wat van hem/haar verwacht wordt. Op het moment dat men dat niet meer weet vallen pilaren van de samenleving weg – als vuistregel is verandering schadelijk voor de mens. Tegelijkertijd is verandering moeilijk tegen te houden en bovendien lang niet altijd wenselijk. Mens laat zich moeilijk in een hokje passen. Wie zijn wij om de fantasie van de mens klein te houden?

Nou, wij zijn Brahmins. Wij beweren de ultieme eindfantasie van de menselijke samenleving in gedachten te hebben. Wij beweren een bouwplaat te hebben voor de menselijke samenleving in dezelfde zin dat Apple een bouwplaat heeft voor de Macbook. Zo is immers de rol van de Brahmin: wij zijn de spirituele caste, de caste die richting geeft aan andere castes middels geloofsbelijdenis. Noem ons zoals je wilt; shamans, priesters, dominees, profeten of tovenaars, het resultaat is hetzelfde. We leven in onze eigen wereld; een abstracte wereld, eentje waarin aan alles wordt getwijfeld maar waarin tegelijkertijd alles zijn eigen plaats heeft. Als dat paradoxaal klinkt – mooi.

Elke Yin heeft zijn Yang en dat geldt ook voor Brahmins. Het is waar dat alles voorbij gaat (abstract), maar het is net zo goed waar dat een huis staat als een huis (concreet). Tegenover de denkers staan de doeners, die ik hier voor het gemak samenvat als de Vaishyas. Vaishyas zijn doeners – zij willen bouwen, werken, bezig zijn! Zij zijn pas tevreden als het vuil onder hun nagels uitpuilt en het zweet hen in de ogen druppelt. Zij hebben geen tijd voor zweverige denkerij, zij zien er het nut niet van in. Vertel ze liever iets praktisch, iets waar ze wat aan hebben.

Onder zelfverzekerde Brahmins is het publiek geheim dat een Vaisya ondanks al z’n protesten een volgeling van de Brahmin is. Een Vaisya die Brahmins afzweert opereert als Michael Corleone in the Godfather – hij is een machtige zelfgemaakte man, maar eenzaam en verdwaald van binnen. Een niet-sociopatische Vaisya bereikt onvermijdelijk het punt waarop hij zich gaat afvragen WAT hij nou met z’n succes wilt doen. ‘Ok, ik ben rijk. Wat nu?’ Het is op dit punt dat hij naar de dominante Brahmins in de samenleving keert, op dit moment de progressieven. Zie de min of meer mislukte miljarden filantropie van Bill Gates en Mark Zuckerberg. Ironisch: in hun geldgesmijt zien de Brahmin hun eigen status gevalideerd.

Nu, het laatste en belangrijkste punt van deze post is het volgende: net zo goed als dat Vaisyas Brahmins volgen, volgen Brahmins Vaisyas. Yin en Yang. We kunnen zeggen dat uiteindelijk slechts God bestaat (abstract), maar we kunnen net zo goed zeggen dat uiteindelijk slechts Gnon bestaat (concreet). Het enige dat telt, dat Echt is, is datgene dat we met onze handen kunnen voelen. Een goede denker bereikt onvermijdelijk het punt waarop hij is uitgedacht en waarop hij zich gaat afvragen WAT hij nou met z’n succes wilt doen. ‘Ok, ik snap het grote plaatje. Wat nu?’ Alleen de Vaisyas weten dat…

Ik geloof dat George RR Martin een keer schreef over de jongen die jarenlang alleen maar boeken las en op zichzelf was. Op een dag sloeg hij z’n laatste boek dicht en werd hij soldaat. Zelfde verhaal.

The disco that is Nrx

 

disco

This article by Malcolm Pollack got me putting together a few thoughts. Pollack writes about an overarching alt-right theme, namely the impending breakdown that Western society is heading towards. He then addresses a crowd he refers to as Nrx-enthusiasts:

“Where I think I part company with many on the dissident Right — in particular, those who call themselves “neoreactionaries”, most of whom are, I think, several decades younger than I — is that so many of them seem to have a kind of breathless excitement about all of this; it seems they just can’t wait for all the fun they are going to have watching the apocalypse, and then rolling up their sleeves to show everyone how it ought to have been done. This seems to me profoundly, childishly, foolishly, heart-breakingly naïve.”

My gut-response to this was: ‘hah, of course I am not falling for this heroism trap. I am not heart-breakingly naïve!’ My system-2 response is a guiltier one. Yes, a part of me is enthusiastic about Nrx. Yes, that side is naïve. But that side is also very real and in a way almost valid. Why?

From a big picture perspective we can see everything in life as a puzzle. There are simpler puzzles (‘who killed the butler’), there are abstract puzzles (‘why are we here?’). I enjoy the abstract puzzles. ‘Why do things work they way they work?’ ‘Why is our society the way it is right now?’ ‘Why are we waging wars?’ ‘Why doesn’t democracy deliver what it promises to deliver?’ Mainstream intellectual society does not answer these questions, it actually often only obfuscates them further. So questions remain and no one seems to really know how to answer them.

… That is, until Moldbug solved the puzzle and wrote the answer on his blog. Other writers refined his ideas, and boom – Nrx has solved the puzzle of politics and life, in the same sense that Rollo Tomassi and the manosphere solved the puzzle of women and life. Congratulations, you have taken the red pill and come out healthy at the other end! I cannot deny that that triggers me emotionally. The young are hungry for power, to loosely paraphrase Moldbug, and neoreactionary knowledge definitely gives one an evolutionary edge in seeking power.

Nonetheless I concede that yes, very probably this enthusiasm is for the most part childish foolishness. I am sober about the ‘we’re all going to drown and no one is going to save us’ part. Whatever will happen, it will be ugly. Besides, the ultimate conclusion of neoreaction is inherently a  humbling one: it is not a realization of resolution, it is a realization of failure. Speaking generally, atheism has failed. Atheistic Brahmins are limited Brahmins. Nietzsche killed God for a while, but Nietzsche failed. The last part of the puzzle that Moldbug was missing was the final answer that Nrx leads to: God.

The tried-and-tested way of Brahmins to make sense of God is through religion. So those enthusiasts that actually want to fight simply need to make up their minds and join a religious community. My intellectual preference goes to the Roman-Catholics, but honestly I lack the emunah to actively board that ship. The ship also seems to be full of holes. Still though, I wonder what a neoreactionary Vatican would be like. Or is that childishly naïve?

Het Plafond van Zelf-Ontwikkeling

Ik wou dit eigenlijk op m’n typemachine schrijven maar bedacht me toen: waarom niet hier? #YOLO.

De laatste tijd loop ik aan tegen iets wat ik het plafond van zelf-ontwikkeling noem. Ik meen dit plafond te herkennen bij anderen om mij heen maar ik kan alleen mijn eigen ervaring goed vertellen. Dus bij deze mijn gedachten.

De meeste mensen zijn om wat voor redenen dan ook niet geïnteresseerd in zelf-ontwikkeling als kennisgebied. Ze vinden zelf-hulp gurus raar, ze hebben een leven lang slechte ervaringen  met nieuwjaarsvoornemens achter de rug of ze vinden de mensen die het wel serieus nemen eng. Ik daarentegen was gefascineerd.

Als je de ideeën en subcultuur die om ZO (en daarbij includeer ik game!) zit serieus neemt kun je heel anders tegen je leven aan gaan kijken. De verzameling informatie vanuit RSD, inner circles, Tony Robbins, zelf-hulp boeken, nieuwe vrienden en nieuwe relaties verandert je. Zelf Ontwikkeling is een Hero’s Journey; je eindigt als een ander persoon dan dat je begon. Je verlaat bekend gebied. Je ontmoet mentors. Je maakt nieuwe vrienden, nieuwe vijanden. Je verslaat innerlijke demonen. Tijdens dit alles maak je allerlei emotionele ups en downs mee, al helemaal als je hard werkt aan je game – ik heb een paar belachelijke avonturen beleefd tijdens nachten stappen.

Na verloop van tijd voel je hoe je bent gegroeid. Je voelt je capabeler, rustiger en doelsgezinder. Je kijkt anders tegen zaken aan, vraagt je af waarom je je ooit zoveel zorgen hebt kunnen maken om zulke onbelangrijke dingen. Je hebt routines opgebouwd: je sport, je leest, je werkt en je sociale kring is gezond. Nu komt er nooit een moment waarop iemand je feliciteert en vertelt dat je het snapt, maar op een gegeven moment weet je dat je de puzzel hebt uitgevogeld. Dat is een fijn moment.

Maar… Wat komt er daarna? Op een gegeven moment heb je het allemaal wel weer gezien. Dat is het plafond van ZO.

Het plafond van ZO is het punt waarop je jezelf langere tijd met zelf-ontwikkeling bezig hebt gehouden totdat je er op een gegeven moment… Soort van klaar mee bent. Niet in de zin dat je je geloof in ZO kwijt bent – integendeel, ik ben er meer dan ooit van overtuigd dat zelf-ontwikkeling werkt, dat het een bestaand fenomeen in het leven is waar men zich mee bezig kan houden. Tony Robbins heeft ondanks z’n overcharismatische praatjes gelijk: you can change your life! Maar als die verandering je op een dag min of meer gelukt is – wat dan? Je hebt het ‘succes-spel’ uitgespeeld, de credits rollen voorbij. Is dit het dan? IS DIT ALLES?

Ja, dit is alles. Dit is het plafond aan zelf-ontwikkeling. Je zou jezelf nog -veel- verder kunnen pushen; nóg strenger eten, nóg vaker mediteren…. Hel, voor mijn part ga je experimenteren met supplementen en micro-drugs. Maar je hebt het punt van verminderd rendement {point of diminishing returns} bereikt: je bent gedisciplineerd genoeg voor een genetisch succesvol leven. Meer discipline voorbij dit level draagt niet bij aan je geluk, in dezelfde zin dat meer geld voorbij een bepaald level niet bijdraagt aan je geluk. In South Park termen jagen deze lui het heroïne draakje achterna:

Het is op dit punt dat ik persoonlijk ga sleken {slacken}. Jointje, twitch tv & wat porno. Ik bedoel, waarom niet? Ik heb m’n zaakjes op orde toch? Waarom meer? Mijn lichaam kan de motivatie gewoonweg niet opbrengen. De standaard ZO respons is nu: ‘Je hebt limiting beliefs! Jij BENT je lichaam en jij bepaalt je motivatie! Wil je nou die übermensch zijn of niet?’ Maar dat houdt geen stand. De übermensch is geen ideaal om in te geloven, het is een truukje, een vorm van meesterschap. De queeste naar het perfecte succes is de queeste naar de heilige graal. Spoiler alert: ze bestaan niet en je blijft je hele leven tevergeefs zoeken. Wat geenszins m’n sleekgedrag goedpraat – ZO zit inmiddels zo in m’n persoonlijkheid dat ik alsnog m’n negatieve gewoontes zal proberen weg te werken. Maar ik doe het als een extraatje, met opgetrokken wenkbrauwen en grijns op m’n smoel.

Flow

De hoogste staat van menselijk functioneren is flow.

Binnen de zelf-ontwikkelings wereld is ‘flow’ (of zoals RSD het vaak noemt: state) een magisch concept. Flow is een breinstaat waarin het leven natuurlijk van het ene moment naar het andere overvloeit. Dat klinkt wazig maar dat is het niet. Sporters ervaren constant flow – een surfer die een goede golf pakt zal je met enthousiaste ogen vertellen hoe zijn perceptie van tijd verandert op zo’n moment. En surfen is slechts één van de duizenden voorbeelden: voetballers, schakers, coureurs, vechtsporters, allemaal ervaren ze state. Overkoepelend kan je zeggen dat meesters in hun gemeesterde discipline flow ervaren. Een schrijver kan flow ervaren tijdens het schrijven. Een filosoof kan state ervaren tijdens het denken. Een monteur tijdens het monteren. Een chirurg tijdens het opereren.

Ook op sociaal vlak ervaart men flow – tijdens een gezellige nacht stappen kan je in een sociale zone komen waarbij alles wat je doet GOUD is. Op zo’n moment twijfel je niet aan wat je tegen dat leuke meisje aan de bar moet zeggen, je WEET wat je moet zeggen. Het klopt allemaal, het vloeit natuurlijk over van het ene  moment naar het andere. Deze versie van flow is voor verkopers en players in spé vanzelfsprekend de heilige graal, met als paradoxaal effect dat mensen zo gaan obsederen over hun state dat ze er nooit in komen.

Een goede manier om naar flow te kijken is het te zien als de natuurlijkste manier om betekenis te geven aan je leven. Mens is een biologische machine die gebouwd is om te overleven en te reproduceren en flow is de biologische expressie van die machine om ons feedback te geven. Tijdens momenten van flow zegt ons lichaam in feite: ‘JA, dit voelt goed! Dit is waar je voor gebouwd bent!’ Je vervult op zo’n moment optimaal je functie en zoals Aristoteles zei: alles dat goed is is datgene dat zijn functie goed vervult.

Flow in deze zin is dus meer dan een emotioneel piekmoment dat je alleen meemaakt als je een atoombom aan het demonteren bent of iets dergelijks spannends. Flow ervaart men ook in het dagelijkse leven, tijdens de meest simpele klusjes als de afwas doen of het afval buiten zetten. RSD noemt dit het verschil tussen de steekvlam en de gloeiende kool, waarbij de eerste eens in de zoveel tijd opvlamt en de tweede een constant op de achtergrond brandende will to power is. Een goed leven is een leven waarin men deze twee aspecten van flow volledig in zijn/haar leven heeft geïntegreerd.

Nu is dit erg makkelijk gezegd, minder makkelijk gedaan. Een praktische handleiding kan ik je in deze ene post niet geven, ook omdat wat voor mij werkt niet per sé hetzelfde is dat voor jou werkt. Wel nog wat laatste gedachte over het bereiken van een 24/7 flow-des-levens.

Mens wil homeostase bewaren, aka mens wilt niet veranderen. Dat wil niet zeggen dat het onmogelijk is, verre van. Je hebt nodig: 1) de juiste breinstaat en 2) de juiste gewoontes. Werk daar lang genoeg aan en je rekt je comfort zone zover op dat die uiteindelijk mee beweegt. Erg weinig mensen kunnen dat, maar tegelijkertijd kan iedereen dat.

  • De juiste breinstaat = de staat van flow en alle psychologische mechanismen die daarbij komen kijken. Zo moet man onder andere over zijn resentiment heenkomen, zijn haat van alles dat beter is dan zijzelf. Ook moet men de eigen fouten onder ogen zien en accepteren dat deze gemaakt worden. Men kan immers niet langer achter het zelf-handicap principe schuilen: beter dan dit gaat het niet worden. Tenslotte moet men gewend raken aan de hoge mentale snelheid van flow, daar het zeker in het begin vaak lijkt alsof je van 0 naar 100 km/u bent geacceleerd. Instinctief wil je dan op de rem trappen. Nee, gewoon doorgaan.
  • De juiste gewoontes = doen wat je moet doen ongeacht je breinstaat. Soms (vaak) houdt je lichaam je voor de gek en schreeuwt het tegen je: ‘ik wil niet ik wil niet ik wil niet!’ De juiste gewoontes hebben houdt in dat je dat stemmetje een bitchslap verkoopt en doet wat je moet doen. Als Consistentie en Herhaling sex hebben dan heet de baby ‘de sleutel tot succes’.

Stress & God

Lang, lang geleden, voordat ik een blog had, typte ik al mijn gedachten uit op een typemachine.

Brother AX-410
Op een Brother AX-410

Op een dag had ik een plank vol met schrijfsels en besefte ik dat ik genoeg voor mezelf had geschreven. Toen ben ik deze blog gestart.

Een blog is fijn omdat het je dwingt begrijpelijke lappen tekst voor je lezers te schrijven: orden je gedachten op papier en je ordent je gedachten in je hoofd. Het nadeel is dat je makkelijker een bitch voor validatie wordt – iedereen is een junkie voor likes. Op een typemachine hoef je op niemand behalve jezelf indruk te maken. Ook mis je de stream of consciousness die zo lekker kan lopen als je geen coherent verhaal hoeft te typen.

Deze post schrijf ik in de eerste plaats aan mezelf, alsof ik weer achter de typemachine zit. Ik moet even een stream of consciousness kwijt. Excuses als ik moeilijk te volgen ben.

Leven zit vol met onoplosbare paradoxen. NEE we kunnen die paradoxen niet oplossen. De meeste mensen kan dit uberhaupt niet veel interesseren; komt een moeilijke levensvraag op hun pad dan grijpen ze terug op de leugens die hun vroeger verteld zijn. Verder doen ze er niet zo moeilijk over. Interessant: naarmate een man ouder wordt begint hij vaak steeds meer te twijfelen aan deze leugens en krijgt hij behoefte naar een ‘diepere betekenis’. Dit eindigt zelden goed.

Nu, als je vanaf jonge leeftijd daadwerkelijk hard gaat nadenken over de levensvragen kom je op een gegeven moment uit op een accepteerbaar antwoord voor de onoplosbare paradoxen. Wat je accepteerbaar vindt hangt af van je standaard. Zelfmoord is een valide antwoord. Maar zelfmoord ligt niet echt in mijn natuur en dus is het niet mijn antwoord.

Het ding van een paradox is dat er 2 onoplosbare krachten aan ten grondslag liggen. Yin en Yang. Licht en Donker. Nergens een fuck om geven en leven met passie (de paradox van game!). Goed en Kwaad. Het antwoord voor het leven is ook in termen van zo’n paradox te geven: God & Stress. Aan het einde van de dag zijn dit de enige 2 zaken die tellen.

God = de poging van de mens om iets te bevatten dat groter is dan onszelf. God geeft betekenis aan ons bestaan, geeft een reden om een beschaving te bouwen en te onderhouden alsmede om kunst te produceren. God is onze inspiratiebron om een Goed Mens te zijn.

Stress = Ons falen, onze zonde, onze menselijkheid. Human, all too human, lamenteert Nietzsche. Stress is de bal van paralyserende emoties die we ervaren: onze agressie, onze angst, onze schaamte, onze seksuele driften, ons onvermogen boven onze dierlijkheid uit te stijgen. Stress is de wetenschap dat we een zak van vlees en bloed zijn die op een dag uit elkaar zal vallen.

Beiden zijn nodig voor een gelukkig leven. De persoon die beide krachten weet te bundelen is een persoon die een gelukkig leven leidt, zowel als goed mens en als vleeszak.

NB: Ik heb deze post alsnog geproefleest. Ijdelheid kent geen tijd.

2000px-Yin_yang.svg

Jongetjes & Mannen

jongetjes

Na gesprekken met vrienden plus reflectie over de vorige blogpost ben ik er eindelijk uit wat voor blog AlfaNL gaat zijn. We gaan een probleem adresseren en oplossen.

Weet je wat dat probleem is?

Er zijn bijzonder weinig mannen meer.

De meerderheid van onze samenleving bestaat uit jongetjes in een volwassen lichaam, of op z’n best volwassenen die tussen jongen en man in zitten. Ik kan de echte mannen die ik ken op 1 hand tellen. Letterlijk – van ALLE mannen die ik persoonlijk ken kan er 3 opnoemen die mijn oprechte respect hebben afgedwongen. 3.

Ik ben het zat om als enige inspiratie James Bond films te moeten kijken of boeken van Jan Cremer te lezen.

Ik ga een man zijn. Dat is mijn pad. Ik ben al een goed eind op weg, maar ik blijf hier hard aan werken. En via deze blog doe ik hier bericht over, reflecteer ik en geef ik tips voor mannen die net als mij dat pad willen bewandelen – en hoop ik vice versa dat jullie die ook met mij delen.

Een algemeen (op geen manier compleet) overzicht van de onderwerpen die AlfaNL zal behandelen op je pad naar een man zijn:
– Emotionele mastery
– Hard & effectief werken
– Wereldkennis; relevante politiek, economie & geschiedenis
– Vrouwen (game & sociale dynamiek)
– Familie
– Vrienden
– Business & financiën
– Kritisch denken

Respect als man krijg je niet zo maar. Respect dwing je af.

Er is een grijs gebied tussen Waarheid & Geloof

Film-over-profeet

Er is iets vreemds met mensen aan de hand.

Vraag aan iemand of hij waarde hecht aan de waarheid. Grote kans dat hij ‘ja’ zegt. Duh, we vinden de waarheid allemaal belangrijk. Maar Waarheid, echte Waarheid (met hoofdletter W) lijken we zelden volledig te bereiken voorbij de absoluut concrete vraagstukken. Dit komt omdat we de wetenschappelijke methode -het falsificiëren van hypotheses- niet kunnen toepassen op abstracte vraagstukken. Wat ik daarmee bedoel is het volgende: in plaats van een waarheid hebben we in heel veel situaties een semi-waarheid; een grijs gebied waarin meerdere interpretaties juist zijn.

Een paar voorbeelden.

1. Het concrete; zwaartekracht
Spring van het hoogste punt van de Eiffeltoren en je zal doodvallen op de harde grond. Hier zal iedereen het over eens zijn; dit is waarheid. Waarheid vormt geloof.

2. Het concrete; architectuur
Of een gebouw overeind blijft staan hangt af van verschillende factoren die mathematisch berekend kunnen worden door zij die zich er in hebben verdiept. De ingestorte voorgevel van de Sagrada Familia was slecht gebouwd. Dit is waarheid. Waarheid vormt geloof.

3. Het historische; Jezus
Een man claimt dat hij de zoon van God is. Hoogstwaarschijnlijk een leugen, maar wie zal het zeggen? In de tijd van Jezus zelf konden we nog zijn wonderen falsificiëren (over water lopen) maar inmiddels is dat onmogelijk. De hoofdletter-W-Waarheid is verloren; alleen ons geloof blijft over. Geloof vormt waarheid.

4. Het filosofische; bewustzijn
Waarom zijn we hier, waar gaan we naartoe? Lees Matt Ridley’s Red Queen en je komt erachter dat wij slimme aapjes zijn die ronddolen zonder doel; we rennen rond in een kosmisch hamsterwiel. Maar Ken Wilbur’s Up from Eden beweert juist weer dat we langzaam groeien naar een hoger bewustzijn; wij zijn het universum dat langzaam van zichzelf bewust wordt. Wat is waar?? Geloof vormt waarheid.

5. Het sociale; sletvrees
Twee van mijn vrienden zeggen dat er geen moraal is. Eentje voert dit sexueel door: een meisje mag zoveel en zo vaak sex hebben als ze wilt. Het woord ‘slet’ is sociale conditionering. ‘Liefde’ is dat ook. Lees Robin Baker’s Sperm Wars. Ik weet niet of ik het volledig met ze eens ben. Maar weer, wie zal het zeggen? Geloof vormt waarheid – en in dit geval voor mijn 2e vriend een praktische waarheid, want wat maakt het makkelijker voor een meisje om uit de kleren te gaan dan het geloof dat ze daar geen slet voor is?

De rode draad in dit alles is het volgende: de waarheid in de vorm van fysieke wetten (biologie / architectuur / natuurkunde) staat los van ons totdat we er door interactie mee in aanraking komen. Geloof daarentegen is de kern in elke sociale interactie. Geloof = frame. Wij zijn geen waarheidszoekers, we zijn geloofszoekers.

Dit laatste is centraal. Dit betekent feitelijk dat we kunnen liegen wanneer we maar willen, zolang we onze leugens maar geloven. Liever een overtuigende leugen dan een wankelachtige waarheid. Maar om te benadrukken: dit zijn de extremen. In het grijze gebied vertelt iedereen simultaan leugens & waarheid, het maakt niet uit. Alleen de overtuiging WAARMEE we het zeggen maakt uit.

Geloof > Waarheid.

Het leven is ervaring na ervaring. Meer niet.

rupsje nooitgenoeg

Rupsje nooitgenoeg is een kinderboek dat ik vroeger fantastisch vond. Het verhaal draait om een rupsje dat altijd honger heeft; hoeveel hij ook eet, het is nooit genoeg. Hij vreet door lolly’s, worstjes, meloen, kaas, ijs, vruchtencake, noem maar op. Maar het was nooit genoeg. Hij wou altijd meer.

Ik zie mensen (inclusief mezelf) keer op keer de fout van rupsje nooitgenoeg maken.

We zoeken naar een speciaal doel in ons leven, We willen allemaal iets bereiken – zodra we dát bereiken zijn we gelukkig. Geld is een heel typisch voorbeeld. Bijvoorbeeld hoe veel loterij-winnaars op de lange termijn niet gelukkiger zijn dan voorheen. Nu is het in mijn familie is er altijd ingehamerd dat geld voorbij een bepaald punt niet gelukkig maakt, dus ik heb weinig last van een drang om stinkend rijk te worden. Maar het rupsje nooitgenoeg syndroom manifesteert zich op talloze onvoorspelbare wijzen.

– ‘ik ben gelukkig als ik knappe chicks date’
– ‘ik ben gelukkig als ik goed ben in piano’
– ‘ik ben gelukkig als ik stop met roken’
– ‘ik ben gelukkig als ik beroemd ben’
– ‘ik ben gelukkig als ik een leuke vriend heb’
– ‘ik ben gelukkig als ik gespierd ben’

Het is telkens hetzelfde thema dat terugkeert: we willen een einddoel halen. We willen een finishlijn overgaan waarna we kunnen zeggen: ‘zo, nu ik ben ik er. He he.’ Maar die finishlijn bestaat niet. Het leven heeft geen finish. Het leven kabbelt alsmaar voort. Ja, je kan doelen in je hoofd opstellen en die behalen. Daar is ook helemaal niks mis mee, maar houdt jezelf niet voor de gek: het geluk dat je ermee denkt te winnen is van tijdelijke aard. Ik geef een voorbeeld.

Stel, je heb hoogtevrees. Je wilt deze angst koste wat kost overwinnen en neemt jezelf voor om te gaan skydiven. Je maakt een afspraak, en op een dag is het zover. Je krijgt uitleg en stapt samen met een instructeur in het vliegtuig dat alsmaar hoger en hoger klimt. Elke cel in je lichaam schreeuwt ‘NEE IK WIL DIT NIET HAAL ME WEG HIER’. Maar je blijft vastberaden. Als je bij de open vliegtuigdeur op 4 km hoogte staat gaat je hart als een wekker tekeer. Je springt.

Het springen is zoals niks dat je je hebt voorgesteld. Je voelt alles tegelijk – doodsangst, vrijheid, verbazing, ongeloof, schoonheid, adrenaline… Voordat je het weet ben je beneden. En je voelt je ongelooflijk. Je gloeit zo trots ben je. Mag je ook zijn. Je hebt het gedaan, je hebt je angst overwonnen. Oh man wat een heerlijk gevoel. Je kan de hele wereld aan! Zo ga je je altijd voelen! Dít is Leven!

En misschien blijf je je wel een tijdje zo voelen. Maar uiteindelijk wordt je gewoon weer wakker in je eigen bed en voel je je weer ‘normaal’. Je hebt een groot doel gehaald, maar het leven erkent dit niet. God komt nooit opdagen om te zeggen: ‘gefeliciteerd jongen, achievement unlocked.’ Integendeel. Het universum gaat onverschillig door, ongeacht jouw gevoelens.

Nu is dit niet depressief. Het betekent alleen dat we onze focus moeten verleggen. Ja, we mogen best mikken op de high die het halen van een doel ons brengt. Maar de finish is niet het punt – de finishlijnen komen en gaan. Het proces is het punt. Zie Alan Watts.

Dit is zo kern. Het proces, of de reis >>>> het doel. De dans zelf, hoe lelijk die ook is, is altijd belangrijker dan het eventuele applaus erna. Er is maar één echte finishlijn en dat is de dood. Of je talent hebt of niet, het enige dat je kan doen is dansen.

Mijn verslaving = schermstaren

internet addict

Zo. Het hoge woord is eruit. Dat was niet zo moeilijk toch?

Wat is schermstaren? In een notendop: internetverslaving. Achter je pc hangen terwijl je betere dingen te doen hebt. Schermstaren is hersenloos staren naar beelden op het internet waarvan je diep van binnen wel weet dat ze geen waarde toevoegen in je leven.

Ik denk dat internetverslaving een steeds wijdverspreider verslaving is in onze Westerse 21e eeuw. Internetverslaving overwinnen is de uitdaging van onze tijd.

Voor mij neemt schermstaren de vorm aan van:
– eindeloos facebook surfen
– 20x per dag facebook en gmail checken
– eindeloos nutteloze Youtube filmpjes afgaan en thumbnails doorklikken: van gamereviews (die ik nooit speel) naar top10’s (10 MEEST GEWELDDADIGE EXPLOSIES) naar Youtube-entertainers naar andere rotzooi
– porno opzetten
– blogs aflezen die soort van hulpvol zijn maar ook weer niet
– twitterfeeds afgaan, links van semi-interessante artikels en pics doorklikken
– Op slechte dagen ga ik recht door naar 9gag of hugelol
– andere nutteloze shit
– dit allemaal herhalen op m’n smartphone

Zelfs als ik dit schrijf welt er een gevoel van zelfhaat in mij op. Ik mag deze kant van me totaal niet, maar toch is het bij me, al vele jaren. Waarom? Ik gok omdat ik in m’n tienerjaren vluchtte in gamen & internet, waar ik de vrienden & status vond die me offline ontgingen. Op m’n 18e stopte ik met online gamen, maar ik heb sindsdien ontelbare uren op het internet gespendeerd; flashgames, blogs, facebook, youtube, noem maar op. Op een gegeven moment maakt het ‘waarom’ van de verslaving niet meer uit. De verslaving IS er gewoon, punt.

De afgelopen jaren is het al minder geworden. Als je steeds meer positieve gewoontes in je leven inbouwt is het natuurlijk dat die de langzaam de slechtere gewoontes verdringen. Maar de drang naar een nacht achter m’n scherm zitten blijft en telkens als ik denk dat ik er vanaf betrap ik mezelf op een nacht binge-schermstaren. Blergh.

Ik heb genoeg van deze verslaving. Het is na roken, blowen & gamen de laatste grote verslaving in mijn leven, zo niet de grootste. Ik ga er de komende tijd nog een paar keer over posten, deels om mezelf scherp te houden en deels omdat jij misschien wat hebt aan mijn ervaringen met het overwinnen van verslavingen.

Mijn gedachten over internetverslaving:
– Als mensen zijn we informatie-junkies. We willen informatie verorberen, het liefst op zo sappige mogelijke manier. Het internet is een eindeloze bron van informatie, meer informatie dan iemand in 1000 levens kan verwerken.

– In tegenstelling tot drugs is het internet altijd bereikbaar in een handomdraai. Je kan jezelf redelijk goed weghouden bij nicotine, maar met het internet is dat onmogelijk. Ik kan het weten, ik heb een tijdlang m’n smartphone ingeruild voor een nokia 100. Maar we kunnen simpelweg niet meer zonder internet – het heeft teveel voordelen. Dus de Anonieme Alcoholisten aanpak -nooit meer een druppel alcohol- werkt niet met internetverslaving. Je zult een balans moeten vinden.

– Elke dag dat je clean bent zal je drang tot de verslaving slijten, maar hij verdwijnt nooit helemaal. Ik herhaal dat: de drang tot je verslaving zal NOOIT helemaal verdwijnen. Een ex-roker zal 10 jaar nadat hij is gestopt heel zelden meer cravings krijgen naar z´n drug, maar als z´n vrouw hem verlaat, hij wordt ontslagen en hij krijgt van een vriend een peuk aangeboden, reken maar dat hij dan in de verleiding komt. Wel wordt het steeds makkelijker clean te blijven na het eerste jaar.

– Je gedrag is altijd datgene wat telt. Je kan 1000 goede redenen in je hoofd hebben waarom je nu even behoefte hebt aan schermstaren, maar uit je gedrag spreekt een simpele conclusie: je bent nog steeds een verslaafde.

Ik zit nu op 6 dagen zonder schermstaren. Ik denk dat 14 – 30 dagen het langst is geweest dat ik zonder een urenlange schermsessie ben gegaan. We zullen het zien.