Monthly Archives: January 2016

Anti-Fragility and Catholics

shipping_box_example

Let’s continue the imaginary conversation we’re having with Nick B Steves, in which I post a 500-word article and he succinctly replies with a sentence or two. Last time I discussed the corruption of the Vatican and per extension the corruption of modern Christianity. Nick, friendly enough to share the post on his aggregator blog, offered the following reply:

An anti-fragile system does not become too dependent upon single institutions, I think, even the Vatican. Still, it would be great to have a church hierarchy that was better inoculated against the the lies and empty show of modernity.

Firstly let me admit that I am impressed by the relativity with which Roman-Catholics view their church hierarchy. I had initially thought of the Catholic hierarchy as a much more closed system, much like a military hierarchy. This turns out not to be the case – I am told that Christians are even allowed to rebel against their own church if they strongly feel said church betrays holy scripture. Which was exactly the reasoning used by Luther to  nail his 95 theses to the Wittenberg church, which begat protestantism which begat puritanism which begat progressivism.

Here we near the crux of the closed/open hierarchy problem: perhaps a theological hierarchy does not need to be a completely closed loop, but how open can it be before informal schisms occur? Nick takes the stance that the point of multiple systems is not a schism but instead a continuation of growth even during times of distress, or perhaps especially during times of distress. Hence, anti-fragile.

Despite Bryce Laliberte calling Nassim Taleb “an overrated thinker who will not be remembered by history” I very much enjoyed his book Anti-fragility. A short summary for those who haven’t read it: there are 3 kinds of systems.

1- Fragile. A system that works fine in calm waters but breaks when enough pressure is applied. Think the sword of Damocles. Or glass.

2- Robust. A system that remains stable under enormous amounts of pressure. Think the mythical phoenix. Or a rock.

3 – Anti-fragile. A system that need pressure, that flourishes under pressure. This, according to Taleb, is the best system. Your muscles are anti-fragile; the more you train, the stronger they grow. Think the mythical hydra.

With this in our mind we turn to the matter at hand: is Catholicism anti-fragile? Not a question to be answered in a couple of paragraphs, but lets do it anyway. A cursory search on google gives us the following statistics from the BBC. Basically: Europeans are becoming less catholic, South-Americans & Africans are becoming more catholic. The US is a stable 8%, although Wikipedia gives us a stable 25% which is a confusing difference. The Netherlands follows the European trend: less and less people identify as Roman Catholic (down to 24%) while almost 50% identify as atheist. Dem down to earth Dutch!

Talking from a European perspective: these figures don’t give me too much hope. Call me racist but I don’t expect Catholic Brazilians and Africans to save Western civilization. I’m not really seeing an anti-fragile growth among Catholics – if anything I’m seeing a dilation of its essence, much like a pudding expanding before it collapses. A combination of robust/fragile, if you will.  So I have my doubts about the anti-fragility of catholicism.

Still, to end on an uplifting note: if anything, Taleb teaches us that we are crap at predicting future trends. I don’t know if catholicism will fade like a candle. Perhaps my read of the situation is completely off. But even if it is not: might we not hope for a theological black swan?

Advertisements

Vaishyas en Brahmins

varnasystem

Ok, iets schrijven….

Het is publiek geheim dat niemand geïnteresseerd is in de angst, luiheid, kommer en kwel achter de artiest. Fresku is niet voor niets sinds Gino Pietermaai over z’n hoogtepunt heen.

Kop op jongen, even serieus…

Een ideale samenleving heeft een zo laag mogelijke tijds-preferentie, wat zoveel betekent als dat de samenleving duurzaam is. Inherent aan een duurzame samenleving is orde zoals die in het Indische caste-systeem. Men kent zijn plek, men weet wat van hem/haar verwacht wordt. Op het moment dat men dat niet meer weet vallen pilaren van de samenleving weg – als vuistregel is verandering schadelijk voor de mens. Tegelijkertijd is verandering moeilijk tegen te houden en bovendien lang niet altijd wenselijk. Mens laat zich moeilijk in een hokje passen. Wie zijn wij om de fantasie van de mens klein te houden?

Nou, wij zijn Brahmins. Wij beweren de ultieme eindfantasie van de menselijke samenleving in gedachten te hebben. Wij beweren een bouwplaat te hebben voor de menselijke samenleving in dezelfde zin dat Apple een bouwplaat heeft voor de Macbook. Zo is immers de rol van de Brahmin: wij zijn de spirituele caste, de caste die richting geeft aan andere castes middels geloofsbelijdenis. Noem ons zoals je wilt; shamans, priesters, dominees, profeten of tovenaars, het resultaat is hetzelfde. We leven in onze eigen wereld; een abstracte wereld, eentje waarin aan alles wordt getwijfeld maar waarin tegelijkertijd alles zijn eigen plaats heeft. Als dat paradoxaal klinkt – mooi.

Elke Yin heeft zijn Yang en dat geldt ook voor Brahmins. Het is waar dat alles voorbij gaat (abstract), maar het is net zo goed waar dat een huis staat als een huis (concreet). Tegenover de denkers staan de doeners, die ik hier voor het gemak samenvat als de Vaishyas. Vaishyas zijn doeners – zij willen bouwen, werken, bezig zijn! Zij zijn pas tevreden als het vuil onder hun nagels uitpuilt en het zweet hen in de ogen druppelt. Zij hebben geen tijd voor zweverige denkerij, zij zien er het nut niet van in. Vertel ze liever iets praktisch, iets waar ze wat aan hebben.

Onder zelfverzekerde Brahmins is het publiek geheim dat een Vaisya ondanks al z’n protesten een volgeling van de Brahmin is. Een Vaisya die Brahmins afzweert opereert als Michael Corleone in the Godfather – hij is een machtige zelfgemaakte man, maar eenzaam en verdwaald van binnen. Een niet-sociopatische Vaisya bereikt onvermijdelijk het punt waarop hij zich gaat afvragen WAT hij nou met z’n succes wilt doen. ‘Ok, ik ben rijk. Wat nu?’ Het is op dit punt dat hij naar de dominante Brahmins in de samenleving keert, op dit moment de progressieven. Zie de min of meer mislukte miljarden filantropie van Bill Gates en Mark Zuckerberg. Ironisch: in hun geldgesmijt zien de Brahmin hun eigen status gevalideerd.

Nu, het laatste en belangrijkste punt van deze post is het volgende: net zo goed als dat Vaisyas Brahmins volgen, volgen Brahmins Vaisyas. Yin en Yang. We kunnen zeggen dat uiteindelijk slechts God bestaat (abstract), maar we kunnen net zo goed zeggen dat uiteindelijk slechts Gnon bestaat (concreet). Het enige dat telt, dat Echt is, is datgene dat we met onze handen kunnen voelen. Een goede denker bereikt onvermijdelijk het punt waarop hij is uitgedacht en waarop hij zich gaat afvragen WAT hij nou met z’n succes wilt doen. ‘Ok, ik snap het grote plaatje. Wat nu?’ Alleen de Vaisyas weten dat…

Ik geloof dat George RR Martin een keer schreef over de jongen die jarenlang alleen maar boeken las en op zichzelf was. Op een dag sloeg hij z’n laatste boek dicht en werd hij soldaat. Zelfde verhaal.

De INTJ Leven

INTJ

Ik was een tijdlang geboeid door Myers-Briggs, een psychologisch model om de persoonlijkheden van mensen te classificeren. Myers-Briggs deelt mensen in op basis van 4 paren van karaktertrekken:

– Introversie vs Extroversie
– iNtuïtie vs Sensitiviteit
– Thinking vs Feeling
– Perception vs Judging

Een combinatie van deze trekken maakt je dominante persoonlijkheid op. Voorzover ik het begrijp is het vooral de specifieke interactie tussen die trekken die belangrijk is. Neem vooral zelf online een test af als je benieuwd bent.

Overall was ik teleurgesteld door MB. Ja, het systeem is een stuk accurater dan wat Barnum over je persoonlijkheid zou zeggen, maar de meerderheid van de mensen passen niet goed in één van de 16 persoonlijkheidstypes. Voor overall betrouwbaarheid is the Big 5 toch beter.

Toch kan je sommige mensen met MB bijzonder accuraat classificeren. Ik ken een aantal mensen die ik zonder twijfel in een MB-hokje kan stoppen: ENFJ, INTP en ESTP, om maar wat te noemen. Bovenal is er een hokje waar ik mezelf helder als laptoplicht in kan stoppen: INTJ.

Er zijn blijkbaar veel MB-fanaten die zichzelf zien als INTJ. Heel vaak hebben ze het mis – er zijn erg weinig INTJ’s. Online ken ik eigenlijk alleen Nick Krauser als een Bona fide INTJ. En natuurlijk mijzelf. Waarom weet ik dat zo zeker? Omdat een INTJ van jongs af aan op gespannen voet staat met de samenleving om hen heen. Een INTJ leeft in een eigen wereld van eindeloze mogelijkheden welke maakt dat ik constant aan de buitenwereld vraag: ‘waarom?’ De buitenwereld ergert zich hieraan en laat mij dit weten door  te antwoorden: ‘daarom.’ Voor een INTJ is alles in het leven een abstracte puzzel die opgelost dient te worden, op wat voor manier dan ook. Voor anderen stel ik teveel vragen en kan ik mij beter aan de regels houden.

Te vaag? Ok, concreter voorbeeld.

Stel, we staan in een nachtclub. De speakers pompen luide dansmuziek, felgekleurde lichten weerkaatsen van discoballen en vernevelende rook wordt de ruimte in gespoten. In zo’n omgeving is mijn gedachtenstroom een beetje als volgt: ‘Wat doe ik hier? God m’n oren gaan hier morgenochtend van suizen. Had ik maar een boek meegenomen. Hebben deze mensen hier echt plezier? Ja blijkbaar wel. De bartender heeft het in ieder geval naar zijn zin. Zal wel geen tekort aan poes hebben. Maar beter nog om zijn baas te zijn. Hoewel ik vraag me af op dat op de lange termijn lucratief is. Veel nachtclubs gaan failliet. Je bent even populair en dan weer niet. Hoe zou je hip kunnen blijven als nachtclub? Misschien doe je dat niet, misschien is het hele punt wel om je club failliet te laten gaan om vervolgens als een alcoholverslaafde feniks onder een nieuwe naam een doorstart te maken. Wat nou als… HEH WAT ZEG JE IK VERSTA JE NIET.’

Met andere woorden, de nachtclub is niet de omgeving waarin de INTJ van nature floreert. Tenzij hij de eigenaar is van gezegde club.

 

A neoreactionary Vatican

Pope_Francis_in_March_2013

In a previous post I confessed my newfound love for God as interpreted by Catholicism – basically because I like the idea of a hierarchy that flows downwards from God to the pope to the people. A society guided by God’s natural law is a society guided by the lowest time-preference possible. I argue once again that that is the end goal of Nrx. This is the teleology which (the Brahmin part of) Western society grasped for so many centuries but lost during the recent ones.

Naturally it is an idealistic construct. First and foremost, power brokers tend to be more into Gnon than into God. After all, Gnon clearly communicates his will on a daily basis. God on the other hand only communicates with us through a select couple of people and, well, most of these people are justifiably on anti-psychotic medication. So if it takes a psychosis to experience the Divine, what does that make of our holy hierarchy?

Catholics take the pope (and per extension his inner circle) to be deeply religious.  At the very least he is expected to take Jesus Christ’s status as son of God for granted, resurrection and virgin birth included. E.g. he is expected to be slightly psychotic. On the other hand he is also expected to be a spiritual leader of millions, a figurehead people can proudly quote at parties. He should not rock the boat for unnecessary reasons. He is expected to be trustworthy. If the Vatican is too psychotic they will be accused of being holier than Jesus. But if the Vatican is too trustworthy, too neutral… Well that brings us to our current day situation.

As we can see, a hierarchy based upon a non-verifiable deity is always forced to navigate the dangerous line between psychotic and trustworthy, perhaps in some way like how a chick must navigate the line between the crazy/hot scale lest she not get dumped.

All of this is basically just a very long introduction into addressing Nick’s comment in the previous post:

“A neoreactionary Vatican would just be a regular old Vatican. Whether we can get that back remains to be seen.”

I have been thinking this over and my inclination is to disagree. A neoreactionary Vatican would have specific safeguarding mechanisms in place to keep it from sliding down the leftist scale. Or to put it in Moldbug’s language: if Nick’s assertion were true then the Vatican should have developed specific antibodies against progressive ideology. This however is not the case – C.S. Lewis is more popular than Jim. I therefore conclude that the Vatican De Facto was never neoreactionary, or at least not sufficiently so.

I imagine it will not be too hard for the holy hierarchy to make these adjustments in the future: let the societal breakdown continue for a couple of decades and bishops will likely draw their conclusions. A permanent change in the immune system might be slightly harder though. The Vatican will probably go with trustworthy over psychotic time after time, using the understandable argument that nor the old Testament nor Jesus explicitly mentioned how to effectively handle feminists/Africans/Muslims.