Monthly Archives: December 2015

De Psychologie van Grenzen

haters

Ik ga in deze post meer nuttige psychologie geven dan een psychologie student in zijn/haar gehele opleiding meekrijgt. Ik wou dat ik overdreef, maar psychologie studenten lezen noch Ernest Becker, noch Alfred Adler, noch Sigmund Freud. Dat mogen dan allemaal Joden zijn, maar wat kan ik zeggen. Joden blijken goed met psychologie te zijn, verschrikkelijk met politiek (Marx, Lenin, Trotsky…).

Wat hedendaagse psychologie studenten wél krijgen is een berg aan feiten zonder samenhangend verhaal. In de afwezigheid van een rode draad zijn veel studenten geneigd om dan maar het dominante narratief, progressivisme, over te nemen. Deze studenten worden vervolgens professoren en zie dan hoe de vicieuze cirkel van progressieve academia zichzelf  versterkt. Maar goed, een post over het rattennest dat academische psychologie heet ligt nog in het verschiet voor de toekomst. Voor nu wat fundamentele psychologie over de natuur van de mens.

Mens is net als elk dier een grenswezen. Dat wil zeggen dat mens altijd op zoek is om zaken voor zichzelf af te bakenen ten opzichte van andere mensen. Is dit JOUW huis of MIJN huis? Is dit JOUW vrouw of mijn vrouw? JOUW verantwoordelijkheid of MIJN verantwoordelijkheid? Met andere woorden, al het gedrag van mensen kan worden verklaard als het afbakenen, controleren en uitbreiden van grenzen.

In dit licht kunnen we sociaal menselijk gedrag ook verklaren. Gooi een groep onbekende mensen bij elkaar in een groep en zie hoe ze zich gedragen. Onvermijdelijk zal iedereen bezig zijn om de sociale hiërarchie te bepalen: wie staat waar! Hoe doen we dit? We testen elkaar. Vrouwen testen meestal op subtiele emotionele wijzes, mannen testen meestal op grovere wijzes. Maar in principe maakt de wijze van grenstesten niet uit; het belangrijkste is dat we het constant doen.

Dit eindeloze testen heeft een aantal biologische redenen, die afhankelijk zijn van de situatie:

  • In-group man-test-man: draagt de ander bij aan de stabiliteit van de groep? Is hij betrouwbaar? Heeft deze persoon wat te leren? Kan ik deze persoon meer verantwoordelijkheid geven?
  • Out-group man-test-man: hoe sterk zijn de grenzen van de ander? Verliest hij gebied? Kan ik dat gebied overnemen?
  • Vrouw-test-man: Kan ik over hem heenlopen (en per extensie kunnen anderen over hem heenlopen)? Beschermt hij zijn grenzen? Is hij alfa?

De wereld is gevuld met blinde mensen die constant hun handen in elkaars gezicht duwen in een poging informatie te vergaren.

Vanuit dit oogpunt kunnen we ook makkelijk begrijpen waarom elke beroemdheid haters heeft. Een beroemdheid heeft immers status en mensen die niet tot de in-group van die beroemdheid horen begeren die status voor zichzelf. Hun haat is zodoende niks anders dan een shit-test, erop gericht om de psychologische stabiliteit van de persoon in kwestie te testen. De dag dat de beroemdheid bezwijkt onder de druk van de haters is de dag dat haar grenzen falen, tot groot vermaak van de haters. Op zo’n moment kan je slechts hopen dat de gevallene van Nietzsche danwel Jezus heeft geleerd om haar vijanden lief te hebben.

The disco that is Nrx

 

disco

This article by Malcolm Pollack got me putting together a few thoughts. Pollack writes about an overarching alt-right theme, namely the impending breakdown that Western society is heading towards. He then addresses a crowd he refers to as Nrx-enthusiasts:

“Where I think I part company with many on the dissident Right — in particular, those who call themselves “neoreactionaries”, most of whom are, I think, several decades younger than I — is that so many of them seem to have a kind of breathless excitement about all of this; it seems they just can’t wait for all the fun they are going to have watching the apocalypse, and then rolling up their sleeves to show everyone how it ought to have been done. This seems to me profoundly, childishly, foolishly, heart-breakingly naïve.”

My gut-response to this was: ‘hah, of course I am not falling for this heroism trap. I am not heart-breakingly naïve!’ My system-2 response is a guiltier one. Yes, a part of me is enthusiastic about Nrx. Yes, that side is naïve. But that side is also very real and in a way almost valid. Why?

From a big picture perspective we can see everything in life as a puzzle. There are simpler puzzles (‘who killed the butler’), there are abstract puzzles (‘why are we here?’). I enjoy the abstract puzzles. ‘Why do things work they way they work?’ ‘Why is our society the way it is right now?’ ‘Why are we waging wars?’ ‘Why doesn’t democracy deliver what it promises to deliver?’ Mainstream intellectual society does not answer these questions, it actually often only obfuscates them further. So questions remain and no one seems to really know how to answer them.

… That is, until Moldbug solved the puzzle and wrote the answer on his blog. Other writers refined his ideas, and boom – Nrx has solved the puzzle of politics and life, in the same sense that Rollo Tomassi and the manosphere solved the puzzle of women and life. Congratulations, you have taken the red pill and come out healthy at the other end! I cannot deny that that triggers me emotionally. The young are hungry for power, to loosely paraphrase Moldbug, and neoreactionary knowledge definitely gives one an evolutionary edge in seeking power.

Nonetheless I concede that yes, very probably this enthusiasm is for the most part childish foolishness. I am sober about the ‘we’re all going to drown and no one is going to save us’ part. Whatever will happen, it will be ugly. Besides, the ultimate conclusion of neoreaction is inherently a  humbling one: it is not a realization of resolution, it is a realization of failure. Speaking generally, atheism has failed. Atheistic Brahmins are limited Brahmins. Nietzsche killed God for a while, but Nietzsche failed. The last part of the puzzle that Moldbug was missing was the final answer that Nrx leads to: God.

The tried-and-tested way of Brahmins to make sense of God is through religion. So those enthusiasts that actually want to fight simply need to make up their minds and join a religious community. My intellectual preference goes to the Roman-Catholics, but honestly I lack the emunah to actively board that ship. The ship also seems to be full of holes. Still though, I wonder what a neoreactionary Vatican would be like. Or is that childishly naïve?

Denken in stammen

monkey2001

De laatste tijd kijk ik mensen steeds langer in de ogen aan. Soms luister ik niet als ze tegen me praten en denk ik: ‘heb jij een ziel?’ Maar meestal denk ik helemaal niks en kijk ik ze gewoon aan. Mijn ervaring is dat mensen dat fijn vinden. Onbeschaamd oogcontact is een zeldzaam iets in deze tijd. De meeste mensen kijken je niet aan als ze tegen je praten. Ze vinden het ongemakkelijk, ze weten niet wat ze met dat contact aan moeten. Goed oogcontact (non-verbale communicatie) creeërt een bubbel waarin die persoon voelt dat al jouw aandacht onbedeeld op hem/haar gericht is.

Vroeger gebruikte ik communicatie vooral om informatie te verkrijgen. Ik hoefde mensen daar niet voor aan te kijken, integendeel, dat leidde alleen maar af! Beter schakelde ik mijn ogen uit en spitste ik mijn oren toe – op die manier kon ik maximaal efficiënt informatie verwerken. Ik hield mezelf voor dat mensen dat wel zouden begrijpen, maar in retrospect is het niet erg vreemd dat mensen daar een licht ongemakkelijk gevoel bij kregen.

Vandaag de dag heb ik genoeg informatie verzameld. Mensen zijn geen informatieverwerkingsmachines zoals computers dat zijn. Mensen zijn beter ontwikkelde apen en een aap hoeft niks te weten van de wereld buiten zijn jungle. Filosoferen is leuk, maar het is niet waarom het aapje leeft – hij leeft om te overleven, hij is zijn eigen bestaansreden. Zo is het ook met mensen. Mens heeft Beschaving, Cultuur, en Moderniteit opgebouwd, maar feitelijk zijn dat synoniemen voor een onderling verbonden systeem aan stammen. Zo complex is dat niet. Er is geen mandaat in de hemel, er is geen overlort die in de gaten houdt of alles wel goed verloopt. Er zijn alleen ontwikkelde apen die verschillende allianties met verschillende stammen aangaan.

Hieruit volgen een aantal praktische lessen.

Ons maximaal aantal betekenisvolle sociale relaties? 148, aldus Dunbar. Daarbuiten worden onze zintuigen overbelast. Hoewel we onszelf onbewust constant binnen de perken van Dunbar houden, houden we onszelf bewust voor dat we Superman zijn en volgen we Alles: tv, het nieuws, sociale media, reizen, activiteiten… Onze agendas zitten propvol, maar alsnog leven we constant in angst dat we dingen missen. #FOMO.

De ironie is dat in onze queste om nóg meer sociale contacten te onderhouden we uiteindelijk geen enkele betekenisvolle sociale contacten meer onderhouden. 2000+ sociale contacten kan je eenvoudigweg niet onderhouden, en dan hebben we het nog niets eens over de mensen met wie je niet eens daadwerkelijk contact hebt! Kim Kardashian, Matthijs van Nieuwkerk en Barack Obama hebben NIKS met je leven te maken. Ze zijn ruis. Ze leiden alleen maar af van de relaties in je leven die wél betekenisvol kunnen zijn.

Ons ego wil alsmaar meer en het resultaat is een geatomiseerde samenleving: mensen zijn een beetje deel van alles maar daadwerkelijk deel van niks. We hebben geen stam meer. Het antwoord? Snijd al het overbodige uit je leven weg. Zeg vaker nee. Denk lokaal. Beter een goede buur dan een verre vriend. Denk in stammen.

En de mensen die wel in je leven houdt? Kijk ze eens wat vaker in de ogen aan.

In defense of Sinterklaas

sinterklaas

Let’s do a change of pace and write this post in English – this will not only serve to make me seem international but it will also be a chance to show the neoreactionary crowd that I am not always taking their concepts and literally translating them into Dutch.

Tomorrow will be the 5th of December. A day just like any other you might say, but in the Netherlands the 5th is a festive day dedicated to the birthday of Sinterklaas. Who is Sinterklaas? Well, as the story goes, Sinterklaas is an old wise man from Spain who visits us annually to give presents to the good children. Naughty children however are taken away to Spain in a big sack – Sinterklaas has a big book in which all this is written down.

You might imagine the horrendous logistical task upon which Sinterklaas embarks: Taking notes of who is naughty and who is bad, travelling to the Netherlands by a steamboat, making sure all the children get their presents in one night… Not even to mention taking care of his white horse, Amerigo, upon which he gallops over the rooftops! Luckily, Sinterklaas has some helpers: an army of Black Pieters. And herein lies the problem: Sinterklaas, as progressives are increasingly pointing out, is racist.

Up until a couple of years ago this was not really an issue. Sure, foreign students would laughingly point out the strange Dutchmen with their strange Sinterklaas slavery tradition, but we went on to celebrate anyway. Media attention has however escalated in recent years, up till the point where this year I notice people actually ignoring Sinterklaas as it has become such a politically loaded subject.

By and all, the Dutch are a fairly straight-minded people – many either don’t care or don’t like the attention that is being put upon the racistness of Sinterklaas. But Ctulhu moves as Ctulhu moves, and as such Dutch people suddenly find their Sinterklaas tradition being attacked. Scrambling to defend Sinterklaas, mainstream pro-Sinterklaas arguments abound to the following:

  • The Pieters are not black, it is soot from the chimney
  • The children don’t know about the whole racist angle.

Essentially, the Dutch mainstream defence of Sinterklaas amounts to ‘Sinterklaas isn’t racist!’ The problem with this is twofold:

  1. Besides whatever the Pieters are meant to be, no one in their right mind can claim that a white bearded man with a legion of blackface painted men is not racist. Sinterklaas has some serious racist tendencies. Basically, Sinterklaas is racist.
  2. By not acknowledging the racistness of Sinterklaas Dutchmen implicitly acknowledge a very important progressive tale: racism is bad. Thus they in fact agree with the progressives and have no real ground to argue upon. It’s the cuckservative/democrat division imported from the US all over.

Thing is, in order to really defend Sinterklaas one needs to own up to the tradition, which in the current zeitgeist is impossible. If Dutch families want their annual moment of intimacy Sinterklaas will have to evolve into a two-fold tradition in which not only the children learn a valuable lesson about being well-behaved, but the parents also learn a valuable lesson about how black pieters apparently function very well and happy when under the guidance of Sinterklaas.

Naturally I have heard absolutely no one making this argument and I expect I will not see it being made any time soon. I am afraid this round will go to the progressives.