Liefde, Haat & Onverschilligheid

Love-Hate2

“Hate is not the opposite of love. Indifference is.”

Deze fout wordt zo vaak door zoveel mensen gemaakt dat het een persoonlijke irritatie van mij is geworden. Bij deze schrijf ik deze irritatie van mij af in de hoop dat ik het hierna van mensen accepteer. Of nog beter: dat ik er onverschillig jegens wordt.

Haat ligt in het verlengde spectrum van liefde. Datgene dat je haat heeft een speciale plek in je hart, net zo goed als datgene dat je liefhebt. Niemand is zo makkelijk te haten als een sexy geliefde – vandaar de instinctief zo bekende haat-liefde relatie. Mensen snappen dit echter niet en conflateren haat met onverschilligheid. Urenlang praten ze over datgene wat ze haten – voor mij geen duidelijker teken dan dat ze het object van hun haat heimelijk liefkozen. Denk aan een tiener die tekeer gaat over z’n ouders: ‘ze begrijpen me niet! Ze zijn zulke losers! Ugh, ik haat ze!’ elke seconde die deze tiener besteedt aan het uitweiden over z’n ouderfrustratie is een verder bewijs dat z’n ouders immens belangrijk voor hem zijn. In al z’n acties doemen z’n ouders als een denkbeeldige Mount Rushmore op om te oordelen over zijn acties en hij kan dit niet loslaten. Onze -ongetwijfeld in z’n alternatieve fase zittende- tiener let in alles aandachtig op z’n ouders om vervolgens de tegenovergestelde positie te kiezen. In z’n rebellie waant hij zich onafhankelijk, maar hij is tegen-afhankelijk.

Voor een tiener is dit overigens prima. Er is niks mis met een periode van je leven waarin je naar metal luistert om je zo op micro-niveau af te zetten tegen je ouders (en per extensie het systeem). Alleen groei je daar overheen: je beseft dat in al je haat, afkeer & woede je jezelf compleet afhankelijk jegens je ouders opstelt. Mamma heeft al die tijd een prominente plek in je hart en je wou al die tijd Pappa´s goedkeuring. Als je je echt onafhankelijk had opgesteld, weet je wat je dan had gedaan? Dan was je op jezelf gaan leven en was je compleet onverschillig geweest over je relatie met je ouders. You wouldn’t give a fuck.

Veel volwassenen bereiken dit punt van gezonde onafhankelijkheid echter nooit. In plaats van hun ouders fixeren ze hun mismaakte liefde op een ander object en projecteren hier al hun aandacht (en daarmee zowel hun liefde als hun haat) op.

Neem beroemdheden. Specifiek voorbeeld: Justin Bieber.

justin

Justin Bieber heeft miljoenen fans over de wereld; voornamelijk tienermeisjes. Justin Bieber heeft echter ook haters; voornamelijk mensen die ‘weten hoe ECHTE muziek hoort te klinken’ en boos verkondigen hoe ‘de muziekindustrie ten grond gaat’, hoe ‘Justin een talentloos jochie is’ en tenslotte hoe ‘we het nog niet eens over Nickelback hebben gehad.’

Wat klopt er niet aan dit plaatje?

1. Onze hater heeft Justin Bieber nog nooit ontmoet en zal Justin Bieber naar alle waarschijnlijkheid nooit ontmoeten. Onze hater is een Nederlandse aapmens aan deze kant van de wereld. Justin Bieber is een Canadese aapmens aan de andere kant van de wereld.

2. Justin Bieber is een superster. Supersterrendom heeft zelden te maken met puur talent, meer met geluk, charisma en doorzettingsvermogen. Dit is een historisch waarheid. Onze hater valt hem aan op valse gronden.

Met andere woorden: niet alleen is er geen reden voor onze hater om Justin Bieber af te kraken, hij lijkt überhaupt geen reden te hebben om een emotionele mening over hem te hebben op dezelfde manier dat hij geen emotionele mening over Xin Xi Liu in het dorpje Huaxi heeft (wie? Inderdaad). Onze hater is de tienerjongen in vermomming! Alleen ditmaal focust hij z’n onverwerkte emoties niet op z’n ouders, maar op een artiestenicoon wiens succes hij heimelijk zelf wilt hebben.

De volwassen manier om met elk persoon in je leven om te gaan waar je niks mee hebt?

indifference

Inderdaad, mijn met uitsterven bedreigde pandavriend. Inderdaad.

PS: Een subtielere vorm van de haat/liefde dynamiek is om iemand expres te negeren. Vrouwen spelen dit spelletje graag met de moeilijke mannen in hun leven. onverschilligheid nabootsen is eentje voor de categorie ‘fake it till you make it’. Het moet in je morele straatje passen, maar ik heb er niks op tegen. In de woorden van  Robert Green: ‘Law 36: Disdain what you cannot have.’

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s