Megalomanie

jafar gif

Iets in mijn persoonlijkheid is megalomaan. Sta me toe deze donkere kant van mezelf af te schrijven.

“Ik ben slimmer dan de mensen in mijn omgeving” is de kern van deze megalomane pit. Of “waarom is iedereen zo dom?” Of doodeenvoudig: “zucht.” Het is op deze momenten fijn als mijn omgeving mij ongelijk bewijst. Godzijdank gebeurt dit zat en wordt ik weer eens geconfronteerd met situaties waarin ik niet zo slim ben als ik denk dat ik ben. Dit is fijn. Het houdt mij met beide benen op de grond.

Maar waar dagelijkse bezigheden me constant scherp houden, slaat mijn megalomanie vooral op het Grote plaatje. Niks in het Grote plaatje kan mij nog verrassen. Ik ZIE het Grote plaatje. Ik kan alles met elkaar verbinden. Moraliteit, filosofie, geschiedenis, psychologie, sociologie, profeten, religies, wetenschap, economie, oorlog etcetera etcetera etcetera. Er zit een grondige logica achter waarvan de basis te begrijpen is. Ik begrijp de basis van de menselijke conditie.

Ik snap de problemen van de 21e-eeuw Westerse samenleving. Ik snap hoe we in een matrix ingeplugd zitten, ik snap de verwarring van de jongeren, de disconnectie van de ouderen, de leugens van de universiteiten, van de politiek en de media. Ik snap hoe we met z’n allen dit systeem intact houden en hoe onmogelijk het is daar verandering in te brengen. Ja, ik ben daar niet in m’n eentje op gekomen: ik heb het geluk gehad andere schrijvers te lezen die meestal slimmer waren dan ik. Maar niemand in mijn directe omgeving heeft me het Grote plaatje ooit verteld, of ook maar in de richting gewezen. Ik ben er zelf achter gekomen. Slechts één vriend heeft mij op zijn manier erg geholpen. Props naar hem.

Behalve dat kan niemand in mijn omgeving me echt volgen. Ik loop 10 obscure boeken en 100 verborgen internet-essays op ze voor. De meeste mensen lopen daarbovenop ook nog eens een heel leven aan sociale hersenspoeling achter. De verschillen zijn meestal te groot om te overbruggen. Jammer, want de basisprincipes van het Grote plaatje zijn helemaal niet zo moeilijk te begrijpen. Geef mij een collegezaal met studenten en ik leb ze in een semester alle ins en outs uit. Ik vertel ze over de leugens van deze era, over de grenzen van de werkelijkheid en over de noodzaak van geloof, over de betekenis van het leven. Ik laat ze opnieuw kennis maken met God.

Ik voel me dan letterlijk als Jafar de Geest.

Goed. Dit alles zit aan het einde van de dag natuurlijk alleen maar in mijn hoofd. Het betekent geen fuck. Een idee is een elektrische lading in je hoofd; ik blijf een aapje dat zijn gedachten op een toetsenbord ramt. Uiteindelijk is dit dan ook het beste medicijn voor mijn megalomanie. Ik ben op geen enkele manier specialer dan andere mensen: ik besta net zo zeer uit een zak organen, ik heb net zo goed een ego, ik ga net zo hard dood.

Om het te zeggen in de woorden van die vriend toen ik hem het Grote plaatje een keer uitlegde: “Mooi man. En nu?”

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s