Het leven is ervaring na ervaring. Meer niet.

rupsje nooitgenoeg

Rupsje nooitgenoeg is een kinderboek dat ik vroeger fantastisch vond. Het verhaal draait om een rupsje dat altijd honger heeft; hoeveel hij ook eet, het is nooit genoeg. Hij vreet door lolly’s, worstjes, meloen, kaas, ijs, vruchtencake, noem maar op. Maar het was nooit genoeg. Hij wou altijd meer.

Ik zie mensen (inclusief mezelf) keer op keer de fout van rupsje nooitgenoeg maken.

We zoeken naar een speciaal doel in ons leven, We willen allemaal iets bereiken – zodra we dát bereiken zijn we gelukkig. Geld is een heel typisch voorbeeld. Bijvoorbeeld hoe veel loterij-winnaars op de lange termijn niet gelukkiger zijn dan voorheen. Nu is het in mijn familie is er altijd ingehamerd dat geld voorbij een bepaald punt niet gelukkig maakt, dus ik heb weinig last van een drang om stinkend rijk te worden. Maar het rupsje nooitgenoeg syndroom manifesteert zich op talloze onvoorspelbare wijzen.

– ‘ik ben gelukkig als ik knappe chicks date’
– ‘ik ben gelukkig als ik goed ben in piano’
– ‘ik ben gelukkig als ik stop met roken’
– ‘ik ben gelukkig als ik beroemd ben’
– ‘ik ben gelukkig als ik een leuke vriend heb’
– ‘ik ben gelukkig als ik gespierd ben’

Het is telkens hetzelfde thema dat terugkeert: we willen een einddoel halen. We willen een finishlijn overgaan waarna we kunnen zeggen: ‘zo, nu ik ben ik er. He he.’ Maar die finishlijn bestaat niet. Het leven heeft geen finish. Het leven kabbelt alsmaar voort. Ja, je kan doelen in je hoofd opstellen en die behalen. Daar is ook helemaal niks mis mee, maar houdt jezelf niet voor de gek: het geluk dat je ermee denkt te winnen is van tijdelijke aard. Ik geef een voorbeeld.

Stel, je heb hoogtevrees. Je wilt deze angst koste wat kost overwinnen en neemt jezelf voor om te gaan skydiven. Je maakt een afspraak, en op een dag is het zover. Je krijgt uitleg en stapt samen met een instructeur in het vliegtuig dat alsmaar hoger en hoger klimt. Elke cel in je lichaam schreeuwt ‘NEE IK WIL DIT NIET HAAL ME WEG HIER’. Maar je blijft vastberaden. Als je bij de open vliegtuigdeur op 4 km hoogte staat gaat je hart als een wekker tekeer. Je springt.

Het springen is zoals niks dat je je hebt voorgesteld. Je voelt alles tegelijk – doodsangst, vrijheid, verbazing, ongeloof, schoonheid, adrenaline… Voordat je het weet ben je beneden. En je voelt je ongelooflijk. Je gloeit zo trots ben je. Mag je ook zijn. Je hebt het gedaan, je hebt je angst overwonnen. Oh man wat een heerlijk gevoel. Je kan de hele wereld aan! Zo ga je je altijd voelen! Dít is Leven!

En misschien blijf je je wel een tijdje zo voelen. Maar uiteindelijk wordt je gewoon weer wakker in je eigen bed en voel je je weer ‘normaal’. Je hebt een groot doel gehaald, maar het leven erkent dit niet. God komt nooit opdagen om te zeggen: ‘gefeliciteerd jongen, achievement unlocked.’ Integendeel. Het universum gaat onverschillig door, ongeacht jouw gevoelens.

Nu is dit niet depressief. Het betekent alleen dat we onze focus moeten verleggen. Ja, we mogen best mikken op de high die het halen van een doel ons brengt. Maar de finish is niet het punt – de finishlijnen komen en gaan. Het proces is het punt. Zie Alan Watts.

Dit is zo kern. Het proces, of de reis >>>> het doel. De dans zelf, hoe lelijk die ook is, is altijd belangrijker dan het eventuele applaus erna. Er is maar één echte finishlijn en dat is de dood. Of je talent hebt of niet, het enige dat je kan doen is dansen.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s