Monthly Archives: October 2014

Doelen van de Alfa II

474836-world_religion2

Een tijd geleden poste ik het eerste deel over de doelen in het leven van de Alfa, aka voor de man die alles uit zijn leven wilt halen. Ik noemde toen 2 doelen:

1. Het biologisch imperatief. Onze genen hebben geen ander doel dan proberen voor eeuwig te leven. Het voelt goed voor ons om de doelen van onze genen na te streven – sex is lekker, verleiden is spannend en een familie bouwen is nobel. Interessant genoeg vervul je op 2 manieren de doeleinden van je genen: r-selected of K-selected. Maar hier in de toekomst meer over. Voor nu is het hebben van kinderen genoeg – zie Genghis Khan, de familie von Trapp en deze vader van 34 kinderen.

2. Het ego imperatief. We hoeven niet naar onze genen te luisteren; we kunnen ook het eeuwige leven voor ons ego najagen. Jezus had geen nakomelingen, maar reken maar dat zijn naam langer voortleeft dan de jouwe. Op hun eigen manieren konden mannen als Caesar, Karel de Grote & Mohammed Ali er ook wat van. Nu hintte ik toen al op een 3e doel. Een spirituel doel. Het schrijven daarover heb ik lopen uitstellen, vooral omdat ik nog moeite heb om dat spirituele doel coherent te verwoorden. Maar fuck it, YOLO.

Spiritualiteit
Mainstream Nederland is een praktisch non-spiritueel land. Ja, we vinden het hip om buddhabeeldjes in onze woonkamer te hebben, maar daarnaast is er weinig ruimte voor spirituele momenten. We zijn er als Westerlingen te nuchter voor – ‘god bestaat niet, heb je niet gezien hoeveel stompzinnige dingen er in de bijbel staan? Duh.’ En dus is de weldenkende Nederlander atheïst. Nietschze zei het al: God is dood. Er is alleen een probleem met atheïsme – atheïsme is een kritiek op geloof zonder dat het zelf een alternatief biedt. Ok, de katholieke god bestaat niet. Wat is er dan wel?

Ahaaa. Nu zijn we bij de grote vragen van het leven aangekomen. Waarom? Waarvoor? Hoezo? Wat is de betekenis? Waar doe ik dit allemaal voor? Wat is the ultimate answer? Wat is überhaupt the ultimate question? Hoezeer we onszelf ook wijs maken dat je hier niet zo moeilijk over moet doen, feit is dat we een antwoord op deze vragen willen waarmee we -letterlijk- kunnen leven. Atheïsme geeft ons dat antwoord niet, dus keren we ons naar de wetenschap toe. Als iets wetenschappelijk onderzocht is moet het wel waar zijn! En zo is op slinkse wijze de wetenschap onze nieuwe kerk geworden.

Maar is dat dan per sé een slecht iets? Ik bedoel, het mag duidelijk zijn dat een boek als the Selfish Gene een stuk accurater is dan de bijbel of de koran? In de concrete wereld ben ik het hiermee eens; de wetenschappelijke methode is verreweg de beste methode om concrete zaken om ons heen te meten. Maar als antwoord op de eerder gestelde vragen schiet wetenschap te kort. Als we ons naar biologie keren als antwoord op de moeilijke vragen komen we bedrogen uit – zoals ik geloof dat de bijna 1 miljoen Nederlanders die anti-depressiva slikken bedrogen uitkomen

Dharma
We hebben dus een 3e doel in ons leven nodig. Dit doel = geloof. Geloof in iets groters, iets hogers, iets heiligers dan onszelf. Dat kan geloof in de traditionele zin van religie zijn. Maar het kan ook geloof zijn in iets anders; geesten, krachten, moeder natuur, etc. Je geloof is uniek in de zin dat jij de enige bent ter wereld die je geloof ooit helemal zal begrijpen. Georganiseerde religie is niks anders dan een (oudsher vrij effectieve) poging om alle mensen in een samenleving een eenstemmig geloof te geven. Waarom is geloof zo belangrijk? Wat is de kern van geloof? Voor deze kern zijn vele woorden die op hetzelfde duiden: je ‘pad’, je ‘higher purpose’, je ‘innerlijke stem’. Socrates noemde het zijn Daimon, Buddhisten noemen het je Dharma en Hinduïsten je Tao.

Uit `King Warrior Magician Lover´: “The main function of the King’s energy is to live according to the Tao, the Dharma, the Word [and the lands will flourish].

Voor het gemak zal ik hier naar refereren als dharma. Je Dharma is je spirituele reden voor het bestaan op deze aarde. Je voelt diep van binnen wanneer je op het pad van je dharma bent; als je toegeeft aan een verslaving voel je dat je ontrouw bent aan je Dharma. Als je bezig bent met iets waar je veel passie voor hebt voel je je Dharma door je lichaam stromen. Wat JOUW Dharma is? Ik weet het niet, ik kan er alleen naar gissen. Jouw Dharma is van jou, alleen jij kan het weten.

Goed, ik hoop dat dit niet te zweverig klinkt. Laat het even bezinken. Laat het me weten als dit te vaag is. En ontspan met dit New Age filmpje.

Mijn verslaving = schermstaren

internet addict

Zo. Het hoge woord is eruit. Dat was niet zo moeilijk toch?

Wat is schermstaren? In een notendop: internetverslaving. Achter je pc hangen terwijl je betere dingen te doen hebt. Schermstaren is hersenloos staren naar beelden op het internet waarvan je diep van binnen wel weet dat ze geen waarde toevoegen in je leven.

Ik denk dat internetverslaving een steeds wijdverspreider verslaving is in onze Westerse 21e eeuw. Internetverslaving overwinnen is de uitdaging van onze tijd.

Voor mij neemt schermstaren de vorm aan van:
– eindeloos facebook surfen
– 20x per dag facebook en gmail checken
– eindeloos nutteloze Youtube filmpjes afgaan en thumbnails doorklikken: van gamereviews (die ik nooit speel) naar top10’s (10 MEEST GEWELDDADIGE EXPLOSIES) naar Youtube-entertainers naar andere rotzooi
– porno opzetten
– blogs aflezen die soort van hulpvol zijn maar ook weer niet
– twitterfeeds afgaan, links van semi-interessante artikels en pics doorklikken
– Op slechte dagen ga ik recht door naar 9gag of hugelol
– andere nutteloze shit
– dit allemaal herhalen op m’n smartphone

Zelfs als ik dit schrijf welt er een gevoel van zelfhaat in mij op. Ik mag deze kant van me totaal niet, maar toch is het bij me, al vele jaren. Waarom? Ik gok omdat ik in m’n tienerjaren vluchtte in gamen & internet, waar ik de vrienden & status vond die me offline ontgingen. Op m’n 18e stopte ik met online gamen, maar ik heb sindsdien ontelbare uren op het internet gespendeerd; flashgames, blogs, facebook, youtube, noem maar op. Op een gegeven moment maakt het ‘waarom’ van de verslaving niet meer uit. De verslaving IS er gewoon, punt.

De afgelopen jaren is het al minder geworden. Als je steeds meer positieve gewoontes in je leven inbouwt is het natuurlijk dat die de langzaam de slechtere gewoontes verdringen. Maar de drang naar een nacht achter m’n scherm zitten blijft en telkens als ik denk dat ik er vanaf betrap ik mezelf op een nacht binge-schermstaren. Blergh.

Ik heb genoeg van deze verslaving. Het is na roken, blowen & gamen de laatste grote verslaving in mijn leven, zo niet de grootste. Ik ga er de komende tijd nog een paar keer over posten, deels om mezelf scherp te houden en deels omdat jij misschien wat hebt aan mijn ervaringen met het overwinnen van verslavingen.

Mijn gedachten over internetverslaving:
– Als mensen zijn we informatie-junkies. We willen informatie verorberen, het liefst op zo sappige mogelijke manier. Het internet is een eindeloze bron van informatie, meer informatie dan iemand in 1000 levens kan verwerken.

– In tegenstelling tot drugs is het internet altijd bereikbaar in een handomdraai. Je kan jezelf redelijk goed weghouden bij nicotine, maar met het internet is dat onmogelijk. Ik kan het weten, ik heb een tijdlang m’n smartphone ingeruild voor een nokia 100. Maar we kunnen simpelweg niet meer zonder internet – het heeft teveel voordelen. Dus de Anonieme Alcoholisten aanpak -nooit meer een druppel alcohol- werkt niet met internetverslaving. Je zult een balans moeten vinden.

– Elke dag dat je clean bent zal je drang tot de verslaving slijten, maar hij verdwijnt nooit helemaal. Ik herhaal dat: de drang tot je verslaving zal NOOIT helemaal verdwijnen. Een ex-roker zal 10 jaar nadat hij is gestopt heel zelden meer cravings krijgen naar z´n drug, maar als z´n vrouw hem verlaat, hij wordt ontslagen en hij krijgt van een vriend een peuk aangeboden, reken maar dat hij dan in de verleiding komt. Wel wordt het steeds makkelijker clean te blijven na het eerste jaar.

– Je gedrag is altijd datgene wat telt. Je kan 1000 goede redenen in je hoofd hebben waarom je nu even behoefte hebt aan schermstaren, maar uit je gedrag spreekt een simpele conclusie: je bent nog steeds een verslaafde.

Ik zit nu op 6 dagen zonder schermstaren. Ik denk dat 14 – 30 dagen het langst is geweest dat ik zonder een urenlange schermsessie ben gegaan. We zullen het zien.

Bestaat introversie?

Ali, een vriend van mij, is een dating coach. Ali begrijpt sociale interacties bijzonder goed en daarom was ik benieuwd naar zijn mening over introverten (zie Introversie, Extraversie & game). Hij heeft hierop gereageerd en heeft het zelfs voor me opgenomen, zodat we nu zijn take kunnen terugkijken – kijk dit eerst voordat je verder leest.

Ik vind Ali een onbetwiste baas – check bijvoorbeeld De harde waarheid waarom je waarschijnlijk nooit goed zal worden. Maar in dit filmpje slaat hij de plank mis. Sterker nog, hij maakt de klassieke fouten die niet-introverten maken als ze het over dit onderwerp hebben en daarom is het alleen maar nog interessanter om in te gaan op wat hij zegt.

Ali maakt 2 belangrijke punten:

1. Hoe sociaal je je voelt is relatief volgens het principe van relatieve deprivatie
2. Mensen labelen zichzelf als introvert als excuus om niet sociaal te hoeven zijn; “victim mentality”

Laten we op zijn punten ingaan.

1. Relatieve deprivatie
Het argument hier is dat hoe ‘introvert’ je je voelt afhankelijk is van de groep mensen waar je mee omgaat. Ben je met losers dan voel je je relatief een pimp. Ben je met ubersociale pimps dan voel je je daarentegen een stuk minder cool. Dit klopt helemaal. Maar het heeft niks met introversie te maken.

Waar Ali hier op duidt is je relatieve ‘coolheid’ en diens tegenhanger ‘verlegenheid’, of hoe je zo ook noemt. Het is een klassieke fout om introversie te verwarren met verlegenheid. De 2 correleren, maar ze zijn niet hetzelfde! Voor de essentie moeten we terugkeren naar de definitie van introversie:

Introversie = de groepsinteractie zuigt je sociale energie leeg
Extraversie = de groepsinteractie voedt je sociale energie

Een voorbeeld. Ik heb een oude vriendengroep. Goede gasten. Geen van hen zijn zo hard bezig met game & zelf-ontwikkeling als ik. Ze drinken liever een biertje met vrienden of kijken een film. Toch zijn een aantal van die vrienden een stuk socialer dan ik: ze praten makkelijker met vreemden en maken meer lol in de groep. Waarom? Omdat zij daar oprecht van genieten. Zij krijgen hun energie van de groep. Vroeger probeerde ik dat krampachtig na te bootsen (met een beetje succes), nu interesseert het me een stuk minder. Maar ik loop vooruit op de zaken. Eerst punt 2.

2. Introversie als excuus
Ali’s 2e punt is een wijdverspreid argument: dat mensen zichzelf als ‘introvert’ labelen als excuus om niet te hoeven veranderen. ‘Nee man ik druk mezelf niet uit tegenover meisjes, ik ben introvert!’ Een recept om de rest van je leven lui, stil en maagd te blijven. Nu heeft hij gelijk in de zin het absoluut voorkomt; zo noemt hij z’n vroegere zelf als voorbeeld. Maar daar zit ’em de kneep: ik denk dat Ali zijn eigen ervaring generaliseert naar iedereens ervaring.

Ik heb mijzelf tot een jaar geleden nooit als introvert gezien. Sterker nog, ik heb het altijd keihard ontkend. In groepen probeerde ik jarenlang luidruchtig te zijn door de socialere mensen te imiteren. Dit ging soms even goed, maar altijd kwam een crash waarop ik ‘leeg’ raakte. En des te leger ik me voelde, des te actiever de ‘echte’ sociale mensen werden! Ik snapte dit niet en vond dit frustrerend. Pas toen ik van mezelf ging accepteren dat mijn sociale batterij langzaam leegraakt begon ik me beter op m’n gemak te voelen in groepen mensen.

Introversie is niet hetzelfde als het hebben van filters. Ik kan ongefilterd introvert zijn. Ben ik al wel eens op een langdurig feestje geweest: “pf, mijn sociale batterij is leeg. Ik heb geen zin meer om te praten. Ik wil liever gaan lezen. Oorlog en vrede is goed. Tolstoy is een baas. Hm wat? Ja sorry ik luister niet meer naar je, ik heb echt gewoon geen energie mee over om aan de sociale interactie te besteden. Teveel prikkels man, teveel prikkels.”

Tegenwoordig neem ik op zulke momenten gewoon even 10 minuten pauze – ik trek mezelf terug om even op adem te komen. Ik kan het elke introvert aanraden.

Het Nature/Nurture debat
Waar dit allemaal natuurlijk op neerkomt is het nature/nurture debat. Is introversie genetisch bepaald of door je sociale acties? Ik denk een mix (50/50). Ja, je wordt socialer naarmate je meer met mensen omgaat. Maar ik heb inmiddels de hoop opgegeven om energie te krijgen van een groep. Ik hoef maar 5 minuten met een extraverte vriend in een kroeg te zitten om duidelijk te zien dat we heel anders gewired zijn.

Tenslotte. Betekent mijn introverte natuur dat ik nooit zo’n pimp kan worden als mijn extravertere vrienden? Natuurlijk niet. Ik moet het alleen congruent met mijn introversie aanpakken. Neem bijvoorbeeld Mike Cernovich van Danger & Play. Een absolute baas die ongelooflijk veel succes heeft behaald op alle vlakken in z’n leven. Maar hij identificeert zichzelf wel als introvert en heeft daarmee leren omgaan. Ander voorbeeld: Nick krauser van krauserpua. De man heeft snoeiharde game. Maar ook hij identificeert zichzelf als INTJ – a.k.a. introvert. Het is geen hopeloos verhaal. Maar voordat we kunnen veranderen moeten we onszelf wel accepteren zoals we zijn.

Over Verslaving

verslaving

Eerder heb ik het over de som van een man gehad. Deze som is verraderlijk simpel: een man = zijn persoonlijke actie – zijn verslavingen. Tijd om wat dieper in te gaan op het verslavingsdeel van deze som.

Een verslaving kan in heel veel vormen komen, maar is in de kern een afhankelijkheid van iets. Dat ‘iets’ kan een drug zijn, een persoon, een activiteit, noem maar op. De verslaafde heeft vanuit zijn oogpunt altijd een complexe relatie met zijn verslaving, voor de simpele reden dat hij er anders niet verslaafd aan zou zijn. De verslaving neemt iets van hem, maar geeft ook iets aan hem. Neem roken; een roker zal je zeggen dat ja, zowel zijn lichamelijke gezondheid als de gezondheid van z’n portemonnee lijden onder het roken, maar tegelijkertijd geeft roken hem een moment van ontspanning.

Van buitenaf zien we alleen de gedragsmatige gevolgen, niet de daarbijbehorende gevoelens – daarom is het altijd makkelijker om iemand anders op zijn verslavingen te wijzen dan te kijken naar je eigen slechte gewoontes. Vanwege deze wijdverspreide hypocrisie is het moeilijk voor een verslaafde om hulp te accepteren van anderen. Iets met het land van de blinden.

Maar goed, tot zover mijn sympathie voor de verslaafde. Tijd voor een gedachte-experiment.

Stel je een paarse 3-ogige alien voor die naar planeet Aarde komt om onze verslavingen te observeren. Hij kijkt rond en ziet dat praktisch alle mensen wel hun verslavingen hebben; aan nicotine, aan alcohol, aan vetten, aan sex, aan smartphones, aan tv, aan porno, aan suikers, aan koffie, aan facebook, aan coke… Bij ondervraging kunnen alle mensen redenen opnoemen waarom ze zichzelf verwennen met deze pleziertjes. Allemaal zeggen ze het onder controle te hebben, allemaal zeggen ze dat het geen belemmering vormt in hun leven of een variatie daarop (bij de buurman daarentegen…!) .

Wat zou onze paarse vriend concluderen?

1. Mensen zijn onbetrouwbare bronnen als het gaat over hun eigen verslavingen
2. Er gaat een universele verlangen onder verslavingen schul die heel menselijk is

Dat mensen onbetrouwbaar zijn is voor trouwe lezers geen verrassing . We hebben de magische mogelijkheid om alles recht te rationaliseren. Als Hitler de 2e wereldoorlog had gewonnen hadden we hoogstwaarschijnlijk naar de holocaust gekeken als een onfortuinlijke fout uit de oorlogsperiode, zoals we ook Che Guevara’s massa-executies vergeten. Daarbij vergeleken is je eigen verslaving wegrationaliseren een eitje.

Het tweede punt is een interessante. Wat is dit universeel verlangen? We zien allemaal universele patronen van verslavingen, maar deze patronen benoemen is een heel stuk moeilijker. Een biologisch antwoord is een optie – je hersenen zijn verslaafd aan bepaalde neurotransmitters:

serotonin-and-dopamine

Maar dat is geen antwoord waar ik iets praktisch mee kan. Het blijft niet plakken, ik vind het niet bevredigend. Dus hier mijn take.

Ik geloof het volgende: wat dat alle verslavingen delen is dat ze niet in lijn zijn met onze ware zelf. We nemen deel aan onze verslavingen en op oppervlakkig niveau identificeren we onszelf misschien met onze verslaving (bijv jezelf als stoner zien), maar diep van binnen voelen we dat de verslaving niet ‘ons’ is. Verslaving is een ontsnapping van het Nu, van het echte leven, van je ware zelf. Verslaving is een poging om je mindstate te veranderen die voortkomt uit onvrede met je normale mindstate. Daardoor voel je je even goed. Maar omdat je aan het einde van de dag altijd weer terug zal keren naar je normale mindstate zal de fix tijdelijk zijn, wil je meer en zo zet de verslaving langzaam zijn klauwen in je hoofd.

Goed, practice what you preach. Ik heb dit jaar de meeste van mijn verslavingen overwonnen. Fijn. Maar ik heb nog één verslaving die telkens z’n lelijke kop blijft roeren – een verslaving die zo hardnekkig is dat ik de tijd sinds ik er niet mee bezig ben in uren uitdruk in plaats van dagen (ik ben nu 39 uren clean). Deze post is echter al lang zat, dus je houdt dit nog te goed van me.

Shock

Ik besef dat de vorige post niet helemaal compleet was.

Soms wil je niks verkopen.

Soms wil je geen zuivere waarheid verkopen.

Soms wil je gewoon lekka shockeren. Dus bij deze. Het gezicht van de hedendaagse Ctulhu.

“The greatest trick the devil ever pulled was convincing the world he didn’t exist”