Doelen van de Alfa I

Afbeelding

Wat is een man te doen in zijn tijd op deze aardkloot? Je hebt tenslotte maar pak en beet 80 jaar te besteden, dus je kan er beter voor zorgen dat je wat leuks doet. Je komt dan al snel uit bij de zin van je leven, de diepere betekenis waarvoor je elke dag opstaat en je alles geeft. Deze zin is iets wat je moet voelen – ideeën zijn in zoverre nuttig wanneer ze ons tot actie leiden. Of, om Theo Maassen te quoten: “Ik weet niet wat de zin van het leven is, maar volgens mij in ieder geval niet om daar de hele dag over na te lopen denken.”

Het leven is in 3 doelen te onderscheiden. Vandaag de eerste 2 doelen, gegrond in de wereld.

Het Biologisch imperatief

Het eerste doel is ons biologisch imperatief: de onsterfelijkheid van onze genen voort te zetten. Richard Dawkins legt het in ‘the Selfish Gene’ beter uit dan ik hier kan samenvatten, maar voor de leek: wij zijn niks anders dan biologische machines bedoelt als huisvesting voor onze genen. Onze genen willen voortplanten, en jij bent hun ‘Golem’ om ze daarmee te helpen. Denk aan een robot (jij) die wordt bestuurd door kleine mannetjes in je hersenen (genen). Je genen hebben geen bewustzijn, ze wrijven niet in hun handen terwijl ze je ogen wedermaal naar de decollete van die lekkere chick sturen, maar ze zijn door natuurlijke selectie geselecteerd op 1 ding: overleving & voortplanting, en per extensie een gooi naar onsterfelijkheid.

AliendudeGenen: de oorspronkelijke bodysnatchers

 

Onze genen sturen ons aan op ontelbaar veel wijzes. Sommige daarvan zijn vrij duidelijk te zien: waarom we zoveel bezig zijn met sex. Waarom we zo graag kinderen willen hebben. Waarom we zoveel houden van onze kinderen. Waarom we zoveel waarde hechten aan familie. Waarom we gezond willen zijn. Waarom we langer willen leven.

Anderen zijn slinkser: waarom we vreemd gaan, waarom we roddelen, of mijn persoonlijk favoriet: waarom vrouwen in hun ovulatoire fase op Masculienere (aka Alfa) mannen vallen. Telkens is het mechanisme echter hetzelfde: onze genen belonen ons voor gen-bevorderend gedrag met dopamine en serotonine.

Het ultieme geluk in termen van dit eerste doel? Om Sperm Wars te parafraseren… Een oude man en zijn vrouw zitten in hun tuin. De man is steeds slechtziender en voelt zijn einde naderen. Vandaag is echter zijn 94e verjaardag en de hele familie van het echtpaar is komen opdagen: 8 kinderen, 32 kleinkinderen en inmiddels al 26 achterkleinkinderen. Zelf kan de man de hele groep in de tuin niet meer herkennen, maar zijn vrouw noemt alle kinderen één voor één op, zelfs degenen die hij nooit goed heeft kunnen zien. “Roland… Inge… Wilfred… Emilio… Karen…” Vervuld van geluk pakt de man de hand van zijn vrouw terwijl een traan van geluk over z’n wang rolt. ‘Wat hebben we toch een gelukkig leven gehad’, denkt hij bij zichzelf.

Niet slecht toch?

Het Ego Imperatief

Nu is het interessante dat hoewel onze genen ons grotendeels aansturen, wij niet onze genen zijn. Wij zijn mensen, met onze eigen gedachten, onze eigen reflecties en onze eigen meningen. Sommige van onze initiatieven gaan daardoor rechtstreeks tegen het biologisch imperatief in: condooms & de pil, om maar iets te noemen. Overigens interessant om te zeggen: de meeste mannen vinden condooms niks en er zijn tegelijkertijd genoeg voorbeelden van vrouwen die ‘vergeten’ zijn de pil te nemen. Een klassieke clash van het biologisch imperatief met het ego imperatief. We hebben zodoende een levenslang moeizame relatie met onze genen, die ons influisteren hoe we hen onsterfelijk horen te maken.

Maar we hoeven er niet naar te luisteren.

Waarom zouden we immers onze genen onsterfelijk maken… Als we onszelf onsterfelijk kunnen maken?

Dit is het imperatief van het Ego – onsterfelijkheid van het ego bereiken. Het ego bereikt dit door een stempel op de wereld te drukken; succes in materiële zin is de graadmeter van het ego. We doen dit in ons dagelijks leven: we meten ons succes in termen van hoeveel we kunnen bankdrukken, hoe fit we eruit zien, hoeveel geld we hebben, hoeveel vrienden we hebben, met hoeveel mooie vrouwen we geslapen hebben…

Op macroniveau zijn zij die het succesvolst hun Ego imperatief najagen door de geschiedenis onthouden. Casanova bereikte onsterfelijkheid door met duizenden mooie vrouwen te slapen en daar een boek over te schrijven. Caesar en Alexander de Grote bereikten hun onsterfelijkheid door een groot portie van de wereld te veroveren. Zelfs Hitler heeft op zijn manier een vorm van onsterfelijkheid bereikt.

Arrnold
What is best in life?

Nu hoor ik je zeggen – ja, maar geen mens is toch echt onsterfelijk? Uiteindelijk zal toch alles vergaan? Dust in the wind?

Geef ik je gelijk in. Deze drijfveer naar succes berust ook op een ontkenning van onze eigen vergankelijkheid (zie: Denial of Death). Maar, zou ik zeggen, precies hetzelfde geldt voor het biologisch imperatief. Ook je kinderen gaan op een dag dood. En de kinderen van je kinderen. Zelfs van Genghis Khan, die zowel qua Ego als Biologisch imperatief belachelijk succesvol is geweest, zal op een dag niet eens meer een gedachte overgebleven zijn.

Dus, wat rest ons dan? In ieder geval deze doelen niet afschrijven als nutteloos. Dat onsterfelijkheid niet te behalen is moet ons niet doen weerlaten het te proberen. Niks is meer Alfa. Maar het laat wel een ongemakkelijke stilte over de zin van dit alles. Betekent het leven iets? Hebben deze woorden enige betekenis? Is er een groter iets? Zal dit in een volgende post geadresseerd worden?

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s